De regering moet de grens van 75 euro bij het CJIB schrappen. Het CJIB is de instantie die boetes incasseert. Nu is een betalingsregeling alleen mogelijk bij schulden boven dit bedrag. Ook voor kleinere schulden moet het mogelijk zijn om in termijnen te betalen.
Motie van het lid Ceder c.s. over de huidige ondergrens van €75 voor het treffen van een betalingsregeling schrappen
De kamer,
constaterende dat je bij een openstaande schuld bij het CJIB enkel een
betalingsregeling kunt treffen wanneer het openstaande bedrag hoger is
dan € 75;
overwegende dat ook voor kleinere schulden een betalingsregeling
mogelijk moet zijn;
verzoekt de regering de huidige ondergrens van € 75 voor het treffen van
een betalingsregeling uit de beleidsregels van het CJIB te schrappen.
Argumenten voor: De partij wil dat 'sociaal incasseren' de norm wordt, waarbij voor alle overheidsvorderingen altijd de mogelijkheid tot een betalingsregeling moet bestaan [4]. Daarnaast streeft de partij naar rechtvaardige regels rondom het nakomen van schulden [1] en naar een rolverdeling waarbij de focus niet enkel ligt op executie, maar op het vinden van duurzame oplossingen [2]. Ook wil de partij mensen met schulden sneller en in een eerder stadium helpen met een duidelijk plan [3].
Argumenten tegen: Het verkiezingsprogramma bevat geen argumenten om het handhaven van een ondergrens voor betalingsregelingen te ondersteunen.
Bronnen:
"Voor veel mensen is de grens tussen rondkomen en in armoede belanden akelig dun. Een kapotte wasmachine of een onverwachte rekening kan al genoeg zijn om in de problemen te raken. Wie eenmaal schulden heeft, komt vaak terecht in een wirwar van aanmaningen, boetes en deurwaarders. Gelukkig staan er, aanvullend op de professionele hulpverlening, veel vrijwilligers klaar om mensen in nood bij te staan, bijvoorbeeld via de Voedselbank of SchuldHulpMaatje. Het betalen van een openstaande schuld is in principe een zaak tussen koper en verkoper, mensen zijn primair zelf verantwoordelijk. De overheid moet er wel voor zorgen dat de regels rond het nakomen van schulden rechtvaardig zijn en dat er adequate hulpverlening is voor wie de schulden niet zelfstandig kan aflossen."
"Rond het innen van schulden is een volledige industrie ontstaan van incassobureaus, deurwaarders en schuldopkopers. Perverse prikkels in huidige wetgeving rond schulden en incassodienstverlening leiden tot een verdienmodel ten koste van kwetsbare mensen. De gestarte aanpak om hier verandering in aan te brengen wordt met prioriteit voortgezet. Deurwaarders krijgen (met een zorg- en meldplicht) een andere rol die niet enkel gericht is op executie van het vonnis, maar gericht is op een duurzame oplossing. Het verdienmodel van deurwaarders wordt daarom geïnspireerd op het model uit België. De rente- en incassokosten worden voor consumenten gemaximeerd op een maximaal percentage van de oorspronkelijke vordering. Het"
"De kwaliteitsverschillen van de schuldhulpverlening tussen gemeenten zijn groot, in sommige gevallen te groot. Er komt daarom een uitbreiding van het kwaliteitskader waarin minimumeisen worden vastgelegd. Dit wordt verankerd in de Wet Gemeentelijke schuldhulpverlening. Mensen met schulden moeten sneller (en in een eerder stadium) geholpen worden met een duidelijk plan met perspectief op een schuldenvrije toekomst. Het sociaal minimum wordt de absolute ondergrens voor beslagleggingen. Samen met de schuldhulpverlener wordt het beste instrument (bijvoorbeeld een saneringskrediet) gezocht dat mensen met schulden zo snel mogelijk rust en perspectief biedt."
"De overheid geeft nu té vaak een slecht voorbeeld met harde incassopraktijken. Sociaal incasseren wordt de norm. Alle overheidsvorderingen worden centraal geïnd met altijd de mogelijkheid tot een betalingsregeling. Overheidsorganisaties, waaronder de Belastingdienst, zijn vaak de grootste schuldeisers en een sta-in-de-weg bij het oplossen van schulden. Door een einde te maken aan hun preferente positie is een schuldenregeling eerder mogelijk."