Verkiezingsprogramma CU

Stemverwachting: voor (vrij zeker, 75%)

Argumenten voor: De partij streeft naar 'sociaal incasseren' als de nieuwe norm en wil een einde maken aan harde incassopraktijken ^[4]. Zij willen dat de rol van schuldeisers en deurwaarders verschuift van louter executie naar het vinden van duurzame oplossingen ^[1]. Daarnaast steunt de partij het principe dat kredietverstrekkers moeten bijdragen aan het oplossen van schulden volgens het principe 'de vervuiler betaalt' ^[5]. Het verzoek om een invorderingspauze sluit aan bij het doel om mensen met schulden sneller rust en perspectief te bieden ^[3].

Argumenten tegen: De partij stelt dat het betalen van een openstaande schuld in principe een zaak is tussen koper en verkoper en dat mensen primair zelf verantwoordelijk zijn voor hun financiën ^[2]. Dit zou een argument kunnen zijn om tegen het verplicht stellen van deelname aan een collectief plan of tegen het verplichten van private schuldeisers om bij te dragen aan de uitvoeringskosten te stemmen.

Bronnen:

1. "Rond het innen van schulden is een volledige industrie ontstaan van incassobureaus, deurwaarders en schuldopkopers. Perverse prikkels in huidige wetgeving rond schulden en incassodienstverlening leiden tot een verdienmodel ten koste van kwetsbare mensen. De gestarte aanpak om hier verandering in aan te brengen wordt met prioriteit voortgezet. Deurwaarders krijgen (met een zorg- en meldplicht) een andere rol die niet enkel gericht is op executie van het vonnis, maar gericht is op een duurzame oplossing. Het verdienmodel van deurwaarders wordt daarom geïnspireerd op het model uit België. De rente- en incassokosten worden voor consumenten gemaximeerd op een maximaal percentage van de oorspronkelijke vordering. Het"
2. "Voor veel mensen is de grens tussen rondkomen en in armoede belanden akelig dun. Een kapotte wasmachine of een onverwachte rekening kan al genoeg zijn om in de problemen te raken. Wie eenmaal schulden heeft, komt vaak terecht in een wirwar van aanmaningen, boetes en deurwaarders. Gelukkig staan er, aanvullend op de professionele hulpverlening, veel vrijwilligers klaar om mensen in nood bij te staan, bijvoorbeeld via de Voedselbank of SchuldHulpMaatje. Het betalen van een openstaande schuld is in principe een zaak tussen koper en verkoper, mensen zijn primair zelf verantwoordelijk. De overheid moet er wel voor zorgen dat de regels rond het nakomen van schulden rechtvaardig zijn en dat er adequate hulpverlening is voor wie de schulden niet zelfstandig kan aflossen."
3. "De kwaliteitsverschillen van de schuldhulpverlening tussen gemeenten zijn groot, in sommige gevallen te groot. Er komt daarom een uitbreiding van het kwaliteitskader waarin minimumeisen worden vastgelegd. Dit wordt verankerd in de Wet Gemeentelijke schuldhulpverlening. Mensen met schulden moeten sneller (en in een eerder stadium) geholpen worden met een duidelijk plan met perspectief op een schuldenvrije toekomst. Het sociaal minimum wordt de absolute ondergrens voor beslagleggingen. Samen met de schuldhulpverlener wordt het beste instrument (bijvoorbeeld een saneringskrediet) gezocht dat mensen met schulden zo snel mogelijk rust en perspectief biedt."
4. "De overheid geeft nu té vaak een slecht voorbeeld met harde incassopraktijken. Sociaal incasseren wordt de norm. Alle overheidsvorderingen worden centraal geïnd met altijd de mogelijkheid tot een betalingsregeling. Overheidsorganisaties, waaronder de Belastingdienst, zijn vaak de grootste schuldeisers en een sta-in-de-weg bij het oplossen van schulden. Door een einde te maken aan hun preferente positie is een schuldenregeling eerder mogelijk."
5. "In Europees verband pleiten we voor een verbod op BNPL-diensten, zoals Klarna en flitskredieten. Het gemakkelijk op de pof kopen van allerlei producten, van kleding tot vakanties, is financieel vaak onverantwoord en leidt tot schuldgewenning. Totdat het verbod op BNPL-diensten van kracht is, nemen we forse maatregelen om de schade te verminderen. De strenge voorwaarden van de Richtlijn Consumentenkrediet (zoals krediettoets) gaan ook gelden voor BNPL-diensten. De bedrijven moeten consumenten beter gaan waarschuwen over de kosten van te laat betalen, boven een openstaand bedrag van € 100 mogen zij geen nieuwe aankoop accepteren. In fysieke winkels mag BNPL helemaal niet meer worden aangeboden als betaalmogelijkheid en de bedrijven moeten de leeftijdscontrole écht gaan handhaven. Om schuldgewenning tegen te gaan, pleiten we in Europa daarnaast voor een aanscherping van de Richtlijn Consumentenkrediet door een verbod op het op afbetaling kopen van consumptiegoederen voor aankopen tot € 1000. Tot slot willen we dat kredietverstrekkers een klein deel van het verleende bedrag afgedragen aan een preventie-/ schuldenfonds. Dit fonds kan worden ingezet voor preventie, maar ook bijdragen aan het oplossen van schulden ('de vervuiler betaalt')."