De regering moet een keurmerk invoeren voor organisaties en bedrijven die veteranen ondersteunen. De erkenning van veteranen moet het hele jaar zichtbaar zijn in de samenleving, niet alleen op Veteranendag. Ontmoetingsplekken waar veteranen elkaar steunen en ervaringen delen, zijn erg belangrijk voor hun waardering en welzijn.
Motie van het lid Peter de Groot c.s. over een zichtbaar predicaat of keurmerk invoeren voor veteranenvriendelijke organisaties, bedrijven en instellingen
De kamer,
overwegende dat erkenning van veteranen niet beperkt mag blijven tot
Veteranendag, maar het gehele jaar zichtbaar is in onze samenleving;
overwegende dat het creëren van ontmoetingsplekken waar koffie wordt
gedronken, ervaringen worden gedeeld, men elkaar steunt en waar de
samenleving laat zien dat de inzet van veteranen wordt gewaardeerd een
grote bijdrage kan leveren aan het leven en de waardering van de
veteraan;
verzoekt de regering een zichtbaar predicaat of keurmerk, in de vorm van
bijvoorbeeld een schild op de deur, voor veteranenvriendelijke organisaties, bedrijven en instellingen in te voeren.
Argumenten voor: De partij stelt dat de samenleving de verplichting heeft om veteranen en hun thuisfront goede ondersteuning en veteranenzorg te bieden vanwege de persoonlijke offers die zij brengen [1]. Daarnaast benadrukt de partij dat voorzieningen die ontmoeting mogelijk maken essentieel zijn voor een sterke samenleving [2].
Argumenten tegen: Het programma biedt geen argumenten tegen het invoeren van een keurmerk voor veteranenvriendelijke organisaties.
Bronnen:
"Militairen en hun naasten brengen persoonlijke offers voor onze veiligheid. Dit verplicht de samenleving om militairen, hun thuisfront en veteranen goede ondersteuning te bieden in de vorm van goed personeelsbeleid en goed(e) veteranenzorg en -beleid. Met de groei van defensie, groeit de geestelijke verzorging navenant mee."
"Kerken en geloofsgemeenschappen zijn volwaardige partners van de overheid. Ze spelen een cruciale rol in het ondersteunen van mensen in armoede en het voorkomen van eenzaamheid en sociale uitsluiting, juist op plekken waar de overheid vaak geen rol heeft. De overheid voert regelmatig overleg met kerken en andere geloofsgemeenschappen. Daarbij is aandacht voor praktische belemmeringen zoals huisvesting. Nu is de overheid hier vaak (soms vanuit religieus analfabetisme, soms vanwege gebrek aan samenlevingsvisie) een sta-in-deweg, terwijl het haar taak is om mee te denken. Bij woningbouwprojecten moet vanaf het begin ruimte worden gereserveerd voor ontmoeting: kerken, buurthuizen, verenigingsgebouwen en maatschappelijk vastgoed zoals huisarts- en hulpverleningspraktijken. Deze voorzieningen zijn essentieel voor een sterke samenleving."