Geen eigen bijdrage voor wijkverpleging

De regering moet geen eigen bijdrage invoeren voor de wijkverpleging. Een eigen bijdrage maakt de zorg aan huis minder toegankelijk. Dit kan leiden tot verwaarlozing en onnodige ziekenhuisopnames.

Motie van het lid Dobbe over geen eigen bijdrage in de wijkverpleging

De kamer, constaterende dat het kabinet van plan is om een eigen bijdrage in te voeren in de wijkverpleging; overwegende dat zorgverleners waarschuwen dat dit zou leiden tot meer administratieve lasten en een slechtere toegankelijkheid van de zorg, en daarmee tot meer verwaarlozing en voorkombare ziekenhuisopnames; verzoekt de regering om geen eigen bijdrage in te voeren in de wijkverpleging.
24 juni | SP | Verworpen: 68–82 |

Stemuitslag

PVVFVDMarkuszBBBDENKPvdDSPKeijzer50PLUS
D66VVDCDAJA21CUSGPVolt

Verkiezingsprogramma CU

Stemverwachting: voor (vrij zeker, 70%)

Argumenten voor: De partij streeft naar zorg die dichtbij de mensen is en waarbij de wijkverpleegkundige de tijd heeft voor de patiënt [2]. Daarnaast wil de partij inzetten op preventie om de noodzaak voor meer gespecialiseerde zorg te voorkomen [3]. Een eigen bijdrage in de wijkverpleging die de toegankelijkheid vermindert en daarmee kan leiden tot meer ziekenhuisopnames, staat op gespannen voet met deze doelen voor toegankelijke en preventieve zorg [2][3].

Argumenten tegen: In de context van de Wmo geeft de partij aan dat de eigen bijdrage zo snel mogelijk inkomensafhankelijk moet worden [1]. Dit suggereert dat de partij het principe van een eigen bijdrage niet volledig afwijst, mits deze rechtvaardig is ingericht.

Bronnen:

  1. "Huishoudelijke hulp blijft via de Wmo toegankelijk voor mensen die dit nodig hebben. De eigen bijdrage wordt zo snel mogelijk inkomensafhankelijk."
  2. "Wij willen zorg dichtbij mensen. Veel zorg is (gelukkig) informeel en nabij: buurtbewoners die boodschappen doen voor een oudere met beginnende dementie of een groep vrijwilligers die een vervuild huis schoonmaken. Ook formele zorg moet dichtbij georganiseerd zijn. Een huisarts die zijn patiënten kent, betrokken is en goed helpt of verwijst. De wijkverpleegkundige die regelmatig langskomt en naast de zorgtaken ook tijd heeft voor een praatje. De jongen met een beperking die samen met andere kinderen kan spelen in de speeltuin. De psycholoog die in de wijk samenwerkt met andere hulpverleners."
  3. "Medisch en sociaal domein sluiten beter elkaar aan om (informele) zorg en welzijn te faciliteren. Vanuit de zorgverzekeraars wordt er geïnvesteerd in preventie en de sociale basis. Dit gebeurt nu nauwelijks terwijl preventie en een stevige sociale basis veel (gespecialiseerde) zorg voorkomen."