De regering moet samen met jongeren en deskundigen werken aan gespecialiseerde centra voor kinderen met complexe psychische problemen. De huidige hulp via de Bovenregionale Expertisenetwerken (BEN’s) is nog steeds niet voldoende. De psychische problemen van deze jongeren worden alleen maar groter. Er is dringend behoefte aan centra waar kennis en behandeling samenkomen.
Motie van de leden Westerveld en Dobbe over gespecialiseerde centra voor kinderen en jongeren met complexe psychische problemen
De kamer,
constaterende dat er al decennia te weinig gespecialiseerde hulp is voor
kinderen en jongeren die complexe psychische problemen hebben of
vastlopen op meerdere levensdomeinen;
constaterende dat met het amendement-Klaver/Westerveld in 2019
structureel 26 miljoen is vrijgemaakt voor dit doel, en het kabinet dit heeft
geïnvesteerd in Bovenregionale Expertisenetwerken (BEN’s);
overwegende dat deze BEN’s voorzien in een relevante behoefte, maar het
nog steeds ontbreekt aan adequate en passende hulp bij complexe
psychische problemen en deze problemen alleen maar groter zijn
geworden;
verzoekt de regering om samen met ervaringsdeskundige jongeren,
relevante veldpartijen en deskundigen te werken aan concrete gespecialiseerde centra, waar ook kennis en expertise worden gebundeld en waar
behandelopties zijn.
Argumenten voor: De partij wil de specialistische jeugdhulp beter beschikbaar maken voor jongeren met complexe problemen, zoals suïcidale gedachten of trauma [1]. Daarnaast pleit de partij voor een adequaat en landelijk dekkend systeem voor ernstig psychiatrische patiënten [6] en wil zij dat de GGZ beter recht doet aan de vaak ernstige zorgvraag van jongeren [4][3].
Argumenten tegen: De partij legt een sterke nadruk op het versterken van de sociale basis, de pedagogische basis en de nabije zorg om te voorkomen dat kinderen onnodig afhankelijk worden van professionele hulp [2][7][5].
Bronnen:
"We organiseren de jeugdhulp beter door slimmere regionale (en waar nodig landelijke) inkoop en minder papierwerk. Daardoor wordt juist de specialistische jeugdhulp beter beschikbaar, zodat jongeren met bijvoorbeeld suïcidale gedachten, trauma of een eetstoornis sneller geholpen worden. Gemeenten krijgen structureel voldoende financiële middelen krijgen voor passende inzet van jeugdhulp. Daarbij wordt heroverwogen of de huisarts en de jeugdbescherming zonder overleg met de gemeente jeugdzorg kunnen inzetten. De ChristenUnie is tegen de invoering van een eigen bijdrage in de jeugdzorg."
"De druk in onze samenleving is hoog, ook voor kinderen en jongeren. Onder invloed van de prestatiecultuur en sociale media lijkt alles goed en snel te moeten. In veel situaties is de boodschap dat afwijken van de norm niet oké is. Zo leggen we elkaar en vooral kinderen en jongeren veel druk op. En als het even niet gaat, kijken we al gauw naar professionele hulp. Daarmee geven we kinderen ten onrechte de boodschap dat zij het probleem zijn en worden steeds meer kinderen afhankelijk van professionele zorg. De vraag naar jeugdhulp neemt al jaren toe. Dat is geen goed teken en is niet vol te houden. Als 1 op de 7 kinderen jeugdhulp nodig heeft om op te groeien, is er wat aan de hand in de samenleving."
"Ook de stijging van het aantal jongeren onder de dertig dat een euthanasieverzoek doet, baart ons grote zorgen. Dit vereist nader onderzoek. Tegelijk moet worden ingezet op het ontwikkelen van nieuwe manieren om jongeren nabij te zijn en te ondersteunen, bijvoorbeeld door verbreding en verbetering van het palliatieve zorgaanbod voor ernstig psychiatrische patiënten. En er wordt gekeken hoe de GGZ aan de vaak ernstige zorgvraag van deze jongeren recht kan doen. Totdat hier samen met de sector goed naar is gekeken, wordt euthanasie voor jongeren met ernstig psychisch lijden onder de dertig gestopt. Euthanasiezaken waarover in de toetsingscommissies discussie bestaat, dienen altijd aan het Openbaar Ministerie (OM) te worden voorgelegd."
"**Elk leven telt.** Steeds meer jongeren onder de dertig vragen om euthanasie en dat baart ons grote zorgen. Zij verdienen betere zorg en begeleiding. Daarom bereiden we het palliatieve zorgaanbod voor psychiatrische patiënten uit en zorgen we dat de GGZ recht doet aan hun vaak ernstige zorgvraag. Totdat dit goed geregeld is, wordt euthanasie bij ernstig psychisch lijden voor jongeren onder de dertig stopgezet."
"We investeren in nabije zorg die pedagogische relaties rond jeugd versterkt. Geen losse programma's, maar samenwerking tussen ouders, scholen, kerken en buurtorganisaties. Denk aan gezamenlijke opvoedgesprekken over thema's als social media en prestatiedruk en ondersteuning bij kinderen met onbegrepen gedrag. Kerken, scholen, lokale teams, opbouwwerkers en jongerenwerkers spelen daarin een belangrijke rol."
"Ongeveer 1 op de 13 Nederlanders maakt jaarlijks gebruik van GGZ. Deze zorg is hard nodig, zeker voor de meest kwetsbare cliënten. Tegelijkertijd zijn de wachtlijsten fors en is er een gebrek aan capaciteit. Dat vraagt een andere benadering van omgaan met GGZvraagstukken om onnodige medicalisering van levensvragen tegen te gaan. Er komen meer praktijkondersteuners GGZ bij de huisarts om verergering van mentale gezondheidsproblemen en inzet van zwaardere gespecialiseerde zorg te voorkomen. Herstelacademies gerund voor en door mensen met een psychische kwetsbaarheid krijgen prioriteit in de financiering. Voor ernstig psychiatrische patiënten komt er een adequaat en landelijk dekkend systeem waarvan de financiering op beschikbaarheid wordt geregeld. Er komt een einde aan de cherry-picking door GGZinstellingen. Zorgaanbieders blijven patiënten ondersteunen in hun zoektocht naar passende zorg, ook als de zorgaanbieder zelf niet de beste zorg kan bieden."
"De ChristenUnie wil bouwen aan liefdevolle omgevingen waarin meer kinderen gezond en veilig opgroeien, zodat zorg van buitenaf minder vaak nodig is. Vragen en twijfels horen bij opgroeien en opvoeden. Jeugdhulp heeft niet voor alle vragen van het leven een oplossing. Bovendien spelen er vaak ook andere vragen in en rond een gezin, bijvoorbeeld bij relatieproblemen, schulden of gebrek aan een netwerk. Daarom versterken we de pedagogische basis van ouders, school en buurt en lossen we de daadwerkelijke problemen (armoede, schulden, relatieproblemen) op, in plaats van kinderen de boodschap te geven dat het aan hen ligt."