De regering moet bij de verdeling van asielopvang via de Spreidingswet rekening houden met vertragingen door de staat of het COA (Centraal Orgaan opvang asielzoekers). Gemeenten moeten nu vaak locaties langer openhouden dan afgesproken. Door deze vertragingen mee te wegen in toekomstige afspraken, wordt het vertrouwen tussen gemeenten en de overheid hersteld.
Motie van het lid Ceder over overschrijdingen van de opvangopgave extra laten meewegen in de toekomstige verdeelsleutel van de Spreidingswet
De kamer,
constaterende dat gemeenten soms op verzoek van het COA opvanglocaties langer openhouden dan oorspronkelijk was afgesproken;
constaterende dat de Minister heeft erkend dat dit het vertrouwen tussen
Rijk en gemeenten onder druk kan zetten en heeft aangegeven zich in te
zetten voor versterking van het onderlinge vertrouwen en de samenwerking;
overwegende dat overschrijdingen van de opvangopgave binnen de
termijnen van de taakstelling op grond van de Spreidingswet reeds
worden meegewogen en een extra aftrek bij overschrijding weer tot
vertrouwen bij gemeenten kan leiden om opvangverplichtingen aan te
gaan;
verzoekt de regering overschrijdingen van de opvangopgave door
toedoen van het niet naleven van de termijnen door het Rijk of COA extra
mee te laten wegen wat betreft de verdeelsleutel van de Spreidingswet
voor toekomstige afspraken over opvangcapaciteit aan de regionale
regietafels.
Argumenten voor: De partij vindt dat de overheid verantwoordelijkheid moet nemen voor haar fouten [3] en dat het herstellen van vertrouwen essentieel is voor betrouwbaar bestuur [4][2]. Daarnaast erkent de partij de grote druk die de opvangsituatie en de toestroom van migranten leggen op gemeenten, voorzieningen en de leefomgeving [6][5]. De partij stelt dat wie door toedoen van de overheid in problemen is gekomen, geholpen en gecompenseerd moet worden [3], wat aansluit bij het verzoek om overschrijdingen door het Rijk of COA mee te laten wegen.
Argumenten tegen: De partij wil de Spreidingswet volledig intrekken om dwang vanuit Den Haag te voorkomen en wil dat gemeenten zelf weer kunnen beslissen over de opvang op basis van hun eigen draagkracht [1]. Een motie die de werking van de verdeelsleutel binnen deze wet aanpast, zou ingaan tegen het streven om de wet geheel af te schaffen.
Bronnen:
"Geen dwang vanuit Den Haag. De Spreidingswet wordt ingetrokken. Gemeenten mogen weer zelf beslissen over opvang, passend bij hun draagkracht."
"Handelen vanuit vertrouwen. We geven elkaar eerlijke kansen. We handelen vanuit vertrouwen en zullen het vertrouwen dat een ander ons geeft niet beschamen. De overheid heeft hierbij een voorbeeldfunctie."
"Begin met recht doen aan mensen om vertrouwen te kunnen herstellen. De overheid moet er zijn voor haar burgers, juist als het tegenzit. Maar te vaak is het tegenovergestelde gebeurd: gezinnen zijn kapot gemaakt door de toeslagenaffaire, huizen raakten onbewoonbaar door aardbevingen in Groningen en mijnbouwschade in Limburg werd jarenlang ontkend of genegeerd. Mijnbouwschade aanpakken en woningcorporaties laten meedoen in alle mijnbouwschade gebieden. BBB staat voor een overheid die verantwoordelijkheid neemt. Wie door toedoen van de overheid in de problemen is gekomen, moet zo snel en menswaardig mogelijk worden geholpen, gecompenseerd en waar nodig volledig schadeloos gesteld. Geen eindeloos getouwtrek, maar doen wat nodig is om vertrouwen te herstellen. Want pas als de overheid weer voor de burger opkomt, kunnen we samen vooruit."
"Want ook de overheid maakt fouten. Denk aan de toeslagenaffaire, de Groningers en de Limburgers die te maken hebben met mijnbouwschade. Als burgers daardoor worden getroffen, dan lossen we dat op - eerlijk en ruimhartig. Niet omdat het moet, maar omdat het hoort. Dáár begint betrouwbaar bestuur. Burgers moeten kunnen vertrouwen op een overheid die verantwoordelijkheid neemt en die fouten herstelt. Net zoals de overheid moet kunnen vertrouwen op de goede wil van haar burgers. Wederzijds vertrouwen is de basis van een fatsoenlijke samenleving - en precies dát is waar wij voor staan."
"De grootschalige immigratie naar Nederland is al ruim vijftig jaar onderwerp van debat, in de politiek én aan de keukentafel. Toch is het nog altijd niet gelukt om een realistisch, uitvoerbaar en consistent migratiebeleid te voeren. De druk op onze samenleving neemt al decennialang toe: op de woningmarkt, in de zorg, in het onderwijs en bij politie en justitie. Terwijl de instroom van migranten vrijwel onverminderd doorgaat, wordt onze verzorgingsstaat stap voor stap uitgehold. Gemeenten in het hele land worden geconfronteerd met overvolle opvanglocaties en onduldbare overlast. En met name in de steden zorgt falende integratie voor vergaande problematiek en ontstaan parallelle samenlevingen. Dit is oncontroleerbaar en onhoudbaar."
"Ook het aantal daklozen in ons land neemt steeds verder toe. Gezinnen die met kinderen in een garagebox wonen, lijkt ondertussen de normaalste zaak van de wereld. Terwijl zij jarenlang op een wachtlijst staan, neemt de druk op de woningmarkt steeds verder toe. Ook migratie speelt een rol in de woningopgave: opvanglocaties nemen woonruimte in beslag en de toestroom vergroot de druk op gemeenten, voorzieningen en de leefomgeving."