Woonplekken voor de Levensloopaanpak

De regering moet een plan maken voor voldoende woon-zorgplekken voor de 400 dakloze deelnemers van de Levensloopaanpak. Deze aanpak is bedoeld voor mensen met agressief of gevaarlijk gedrag. Het gebrek aan een stabiele woonplek verhoogt de risico's en maakt de hulp minder effectief.

Motie van het lid Westerveld over een plan voor de realisatie van voldoende woonzorgplekken voor de ongeveer 400 personen binnen de Levensloopaanpak die momenteel geen geschikte plek hebben

De kamer, constaterende dat momenteel ongeveer 700 personen deelnemen aan de Levensloopaanpak en ongeveer 400 mensen hiervan dakloos zijn; overwegende dat de Levensloopaanpak bedoeld is voor mensen die agressief of potentieel gevaarlijk gedrag vertonen of dreigen te tonen; overwegende dat het ontbreken van stabiele huisvesting risicoverhogend werkt en de effectiviteit van de aanpak ondermijnt; verzoekt de regering om uiterlijk voor de begrotingsbehandeling van VWS van 2027 een plan op te stellen voor de realisatie van voldoende woon-zorgplekken voor de ongeveer 400 personen binnen de Levensloopaanpak die momenteel geen geschikte plek hebben, en de Kamer hierover te informeren.
2 juli | onbekend |

Stemverwachting

D66VVDPVVCDAJA21FVDMarkuszBBBCUDENKPvdDSGPSP50PLUSKeijzerVolt

Verkiezingsprogramma CU

Stemverwachting: voor (erg zeker, 90%)

Argumenten voor: De partij hanteert het uitgangspunt dat mensen eerst een fatsoenlijk dak boven hun hoofd moeten hebben voordat zij begeleid kunnen worden bij andere problemen [1], aangezien wonen een eerste levensbehoefte is [3]. Voor mensen met verward of onbegrepen gedrag wordt expliciet gesteld dat een plek in een intramurale instelling noodzakelijk is wanneer zelfstandig wonen een brug te ver is [2]. Daarnaast pleit de partij voor een adequaat en landelijk dekkend systeem voor de zorg aan ernstig psychiatrische patiënten [4].

Argumenten tegen: Het verkiezingsprogramma biedt geen argumenten om tegen het realiseren van woon-zorgplekken voor deze doelgroep te stemmen.

Bronnen:

  1. "We voeren het nationaal actieplan dakloosheid uit, zodat in 2030 niemand meer op straat hoeft te slapen. Eerst een huis ('Housing first') is daarbij het uitgangspunt. Wanneer iemand een fatsoenlijk dak boven zijn hoofd heeft, kan hij of zij vanuit daar begeleid worden bij andere problemen. We voorkomen dakloosheid door te investeren in bestaanszekerheid, het bouwen van voldoende betaalbare woningen, het voorkomen van huisuitzettingen bij betalingsachterstanden en het afschaffen van de kostendelersnorm. We maken een einde aan slaapzalen in de maatschappelijke opvang omdat grootschalige opvang mensen onvoldoende rust, veiligheid en privacy biedt om tot herstel te komen. Gemeenten moeten zich inspannen om alle mensen die dakloos zijn te huisvesten, ook de niet-zichtbare daklozen omdat ze bijvoorbeeld bij vrienden op de bank slapen (EHTOS-light definitie)."
  2. "Een persoon met verward of onbegrepen gedrag kan voor buren of omgeving veel overlast veroorzaken. De politie is te veel capaciteit kwijt aan overlastgevende of verwarde personen, terwijl de oorzaak voor dit lijden veelal bij tekorten in de GGZ ligt. Adequate begeleiding vanuit de GGZ of persoonlijke begeleiders is nodig om iemand zelfstandig te kunnen laten wonen. Wanneer zelfstandig wonen een brug te ver is, is een plek in een intramurale instelling noodzakelijk."
  3. "Een eigen huis is meer dan een dak boven je hoofd. Het is de plek waar je thuiskomt na een lange dag, waar je herinneringen maakt, relaties opbouwt en je kinderen opgroeien. Een dak boven je hoofd is geen luxe, maar een eerste levensbehoefte. Toch is die basis voor steeds meer mensen onbereikbaar geworden. Jongeren blijven noodgedwongen thuis wonen, gezinnen stellen belangrijke levenskeuzes uit en senioren vinden nauwelijks een woning die past bij hun nieuwe levensfase. En het meest schrijnend: het aantal daken thuislozen stijgt alarmerend, ook onder kinderen."
  4. "Ongeveer 1 op de 13 Nederlanders maakt jaarlijks gebruik van GGZ. Deze zorg is hard nodig, zeker voor de meest kwetsbare cliënten. Tegelijkertijd zijn de wachtlijsten fors en is er een gebrek aan capaciteit. Dat vraagt een andere benadering van omgaan met GGZvraagstukken om onnodige medicalisering van levensvragen tegen te gaan. Er komen meer praktijkondersteuners GGZ bij de huisarts om verergering van mentale gezondheidsproblemen en inzet van zwaardere gespecialiseerde zorg te voorkomen. Herstelacademies gerund voor en door mensen met een psychische kwetsbaarheid krijgen prioriteit in de financiering. Voor ernstig psychiatrische patiënten komt er een adequaat en landelijk dekkend systeem waarvan de financiering op beschikbaarheid wordt geregeld. Er komt een einde aan de cherry-picking door GGZinstellingen. Zorgaanbieders blijven patiënten ondersteunen in hun zoektocht naar passende zorg, ook als de zorgaanbieder zelf niet de beste zorg kan bieden."