Stop zorgfraude met een regeringscommissaris

De regering moet een regeringscommissaris zorgfraude aanstellen. Deze persoon moet de aanpak van zorgfraude over alle ministeries heen coördineren. Zorgfraude kost de samenleving namelijk jaarlijks naar schatting 10 miljard euro. Een landelijke aanpak is nodig om dit grote verlies van gemeenschapsgeld effectief te stoppen.

Motie van de leden Struijs en Van Brenk over een Regeringscommissaris Zorgfraude aanstellen

De kamer, constaterende dat zorgfraude naar schatting 10 miljard euro per jaar aan gemeenschapsgeld kost; overwegende dat de regering inzake het terugvorderen van zorggeld waarmee gefraudeerd wordt een ambitieus doel op tafel dient te leggen dat in verhouding staat tot de totale omvang van de fraude; overwegende dat de aanpak van zorgfraude meerdere ministeries bestrijkt en bovendien topprioriteit zou moeten zijn; overwegende dat de vandaag binnengekomen brief van de gemeentes Den Haag, Rotterdam en Utrecht pleit voor een landelijke regiefunctie op toezicht, handhaving en opsporing van de zorgfraude; verzoekt de regering een regeringscommissaris zorgfraude aan te stellen die fulltime met daadkracht en lef de aanpak van de zorgfraude over de ministeries heen coördineert en aanjaagt, en halfjaarlijks rapporteert aan de Kamer.
17 september | 50PLUS | Verworpen: 43–107 |

Stemuitslag

Verkiezingsprogramma SP

Stemverwachting: voor (erg zeker, 90%)

Argumenten voor: De partij stelt dat misdaad niet mag lonen en dat de winsten van frauderende criminelen, inclusief witteboordencriminelen, moeten worden afgepakt [2][3]. Daarnaast pleit de partij voor meer capaciteit bij instanties zoals het OM en de politie om complexe fraudezaken effectief te onderzoeken [4]. Ook is het een uitgangspunt dat problemen door de overheid moeten worden opgelost, ook als die buiten het directe domein van een specifieke ambtenaar vallen [1].

Argumenten tegen:

Bronnen:

  1. "Ambtenaren gaan problemen oplossen. Een advies krijgt binnen een maand navolging, met het 'pas toe of leg uit' principe. Voor de overheid komt er een oplosverplichting: een dossier doorschuiven of laten liggen kan niet meer. Ook als een probleem niet het domein van de ambtenaar is, helpt die toch tot er een oplossing is. De inhoud en de oplossing komen centraal te staan. Als blijkt dat een oplossing geblokkeerd wordt door wetten en regels, dan wordt de wetgevende macht daarover geïnformeerd."
  2. "Misdaad mag niet lonen. Misdadigers verdienen straf. Maar er is een groep die daar steeds onderuit weet te komen: de witteboordencriminelen. Witteboordencriminelen gaan we voortaan financieel plukken, er wordt niet meer geschikt. Winsten van frauderende bedrijven worden afgepakt, vergunningen worden zo nodig ingetrokken. De politie, het OM en de FIOD krijgen meer capaciteit om crimineel geld op te sporen. Bestuurders worden sneller strafrechtelijk vervolgd bij grove schendingen van de wet, tot gevangenisstraffen aan toe."
  3. "Criminele vermogens afpakken. Criminaliteit mag niet lonen. Er wordt met misdaad in de onderwereld en door witteboordencriminelen tientallen miljarden verdiend, terwijl hun activiteiten schade berokkenen aan mensen en de samenleving. Dit moet gestopt worden en het geld dat hiermee verdiend is, moet worden afgepakt. Daarmee kunnen we de grondoorzaken van criminaliteit, zoals armoede, aanpakken."
  4. "We investeren in het OM, de recherche en de rechtspraak. Er komt meer capaciteit bij de politie en het Openbaar Ministerie (OM) om aangiften in behandeling te nemen en onderzoeken af te ronden. Voor ingewikkelde zaken, zoals kinderporno, cybercrime, fraude, milieudelicten, mensenhandel en zedendelicten, krijgen politie, OM en rechters meer mensen. Daarmee zorgen we ervoor dat er geen aangiften meer op de plank blijven liggen. Dat vergroot de aangiftebereidheid en geeft mensen meer vertrouwen in het recht. Ook de rechtspraak is overbelast en verdient eveneens meer capaciteit. Om de werkdruk bij de zittende mensen te verlagen worden extra rechters aangesteld."