Pilot voor een samenhangend zorglandschap

De regering moet een pilot organiseren om het zorglandschap in een wijk opnieuw in te richten. De zorg is nu te versnipperd door regelingen zoals de Wmo (ondersteuning thuis), Zvw (zorgverzekeringswet) en Wlz (langdurige zorg). Door de schotten tussen deze wetten weg te nemen, krijgt zorgmedewerkers een compleet beeld van alle hulp in de wijk.

Motie van het lid Coenradie over een pilot om het totale zorglandschap opnieuw in te richten

De kamer, constaterende dat het gehele zorglandschap en met name het voorveld bestaande uit partijen binnen het sociaal domein enorm versnipperd is; constaterende dat de beweging van het IZA en AZWA naar het voorveld een sterk lokaal netwerk vereist; overwegende dat hulp- en zorgmedewerkers vaak geen compleet beeld hebben van alle actoren uit het welzijnswerk en informele ondersteuning in de wijken; overwegende dat we af willen van het oerwoud van loketten en steeds meer naar de eenloketgedachte willen gaan; overwegende dat hier experimenteerruimte voor nodig is om over bestaande schotten en oude patronen heen te kijken; verzoekt de regering om een pilot te organiseren in een gemeente of wijk om het totale zorglandschap opnieuw in te richten, inclusief de nu bestaande schotten van de Wmo, Zvw, Wlz en het sociaal domein.
23 september | JA21 | Verworpen: 62–88 |

Stemuitslag

PROPVVJA21CUDENKPvdDSP50PLUS
D66VVDCDAFVDMarkuszBBBSGPKeijzerVolt

Verkiezingsprogramma CU

Stemverwachting: voor (erg zeker, 90%)

Argumenten voor: De partij wil dat het medische en sociale domein beter op elkaar aansluiten om informele zorg en welzijn te faciliteren [2]. Daarnaast wordt benadrukt dat samenleven plaatsvindt in gemeenschappen en niet in systemen, waarbij de overheid de ruimte moet geven en moet stimuleren in plaats van van bovenaf te willen organiseren [5][3]. Er wordt ingezet op zorg dichtbij de mensen door samenwerking tussen diverse lokale spelers zoals scholen, kerken en buurtorganisaties [1][4].

Argumenten tegen: Het programma bevat geen argumenten die de integratie van zorgdomeinen of lokale experimenten afwijzen.

Bronnen:

  1. "Wij willen zorg dichtbij mensen. Veel zorg is (gelukkig) informeel en nabij: buurtbewoners die boodschappen doen voor een oudere met beginnende dementie of een groep vrijwilligers die een vervuild huis schoonmaken. Ook formele zorg moet dichtbij georganiseerd zijn. Een huisarts die zijn patiënten kent, betrokken is en goed helpt of verwijst. De wijkverpleegkundige die regelmatig langskomt en naast de zorgtaken ook tijd heeft voor een praatje. De jongen met een beperking die samen met andere kinderen kan spelen in de speeltuin. De psycholoog die in de wijk samenwerkt met andere hulpverleners."
  2. "Medisch en sociaal domein sluiten beter elkaar aan om (informele) zorg en welzijn te faciliteren. Vanuit de zorgverzekeraars wordt er geïnvesteerd in preventie en de sociale basis. Dit gebeurt nu nauwelijks terwijl preventie en een stevige sociale basis veel (gespecialiseerde) zorg voorkomen."
  3. "Mensen zijn geschapen om met elkaar te leven. Dat gebeurt in de eerste plaats in het gezin en familie, maar ook in buurt, wijk en dorp. We willen meer ruimte geven aan mensen die de handen ineenslaan en samen zorg dragen voor elkaar of met elkaar het verenigingsleven laten bloeien. De overheid moet dit stimuleren en ruimte geven, in plaats van in de kiem te smoren met onnodig veel regelgeving. De ChristenUnie zet zich in voor wijken waar mensen elkaar ontmoeten en ondersteunen. We investeren in leefbare buurten, goede voorzieningen en verbondenheid tussen stad en regio."
  4. "We investeren in nabije zorg die pedagogische relaties rond jeugd versterkt. Geen losse programma's, maar samenwerking tussen ouders, scholen, kerken en buurtorganisaties. Denk aan gezamenlijke opvoedgesprekken over thema's als social media en prestatiedruk en ondersteuning bij kinderen met onbegrepen gedrag. Kerken, scholen, lokale teams, opbouwwerkers en jongerenwerkers spelen daarin een belangrijke rol."
  5. "Want samenleven gebeurt niet in systemen, maar in gemeenschappen: in straten, buurten, families, kerken en sportverenigingen. Nederland heeft een rijke traditie van vrijwilligerswerk, mantelzorg en onderlinge betrokkenheid. Juist in regio's waar de onderlinge verbondenheid sterk is, zijn mensen minder eenzaam en gelukkiger. De overheid kan dit niet van bovenaf organiseren, maar moet wel ruimte geven, aanmoedigen en ondersteunen."