De regering moet vaste opvanglocaties voor asielzoekers realiseren. Noodopvang is namelijk veel duurder dan gewone opvang. Door over te stappen op vaste locaties kan de overheid bijna 1 miljard euro per jaar besparen. Daarnaast is vaste opvang beter voor de gezondheid en de integratie van asielzoekers in de samenleving.
Motie van het lid Struijs over streven naar het realiseren van vaste reguliere opvanglocaties
De kamer,
constaterende dat een reguliere opvangplek circa € 31.900 per jaar kost en
een noodopvangplek circa € 64.300, een verschil van € 32.400 per plek
per jaar;
constaterende dat in 2024 41% van de opvanggerechtigden in
noodopvang verbleef;
constaterende dat het vervangen van nood- en crisissituatienoodopvang
door vaste opvanglocaties naar schatting bijna 1 miljard euro per jaar kan
besparen;
overwegende dat vaste opvanglocaties goedkoper en stabieler zijn dan
tijdelijke noodopvang;
overwegende dat vaste opvanglocaties bijdragen aan meer veiligheid,
betere fysieke en mentale gezondheid van asielzoekers en betere
mogelijkheden voor participatie en integratie in de lokale gemeenschap;
verzoekt de regering in de toekomst maximaal te streven naar het
realiseren van vaste reguliere opvanglocaties;
verzoekt de regering de Kamer hierover periodiek te informeren.
Argumenten voor: De partij streeft naar voldoende en kwalitatieve opvangcapaciteit en wil voorkomen dat er geld wordt verspild aan dure noodlocaties [1]. Daarnaast wordt benoemd dat het verplaatsen van vluchtelingen van de ene tijdelijke plek naar de andere hoge kosten met zich meebrengt [2]. Het streven naar vaste reguliere opvanglocaties sluit aan bij de wens om deze inefficiëntie en kosten te beperken [1].
Argumenten tegen: Er zijn in de verstrekte fragmenten geen argumenten te vinden die tegen de realisatie van vaste opvanglocaties pleiten of die de voorkeur geven aan dure noodopvang.
Bronnen:
"We zorgen voor voldoende, kwalitatieve opvangcapaciteit die kan meebewegen met pieken en dalen in aantallen asielzoekers. Dit voorkomt geldverspilling aan dure noodlocaties, zoals in hotels of op cruiseschepen. IND en COA worden voldoende en stabiel gefinancierd voor hun taak en ondersteund bij de inrichting van een efficiëntere asielprocedure. Asielzoekers krijgen snel duidelijkheid of zij mogen blijven, zodat mensen kunnen starten met hun leven in Nederland, of terugkeren. Dit voorkomt ook dat (potentieel) afgewezenen zich hier wortelen en het daarna onmenselijk is om hen, of hun kinderen, uit te zetten. In Nederland gewortelde kinderen zetten we niet uit en krijgen recht op verblijf in Nederland. De spreidingswet blijft van kracht om te kunnen voorzien in voldoende kleinschalige opvanglocaties, passend bij de omvang van de gemeente of buurt. Ook blijven alle gemeenten verplicht om statushouders te huisvesten. Voorrang van huisvesting van statushouders kan alleen vervallen als een realistisch alternatief wordt geboden, waardoor de asielketen niet vastloopt. Overlast bij AZC's wordt bestreden, samen met gemeenten en politie. Afgewezen asielzoekers vertrekken zo snel mogelijk naar het land van herkomst. We verbeteren daarom de vertrekprocedure en de communicatie daarover met afgewezen asielzoekers. Hierover maken we afspraken met landen van herkomst. Wanneer deze landen niet in redelijkheid meewerken aan het terugnemen van hun afgewezen onderdanen, worden sancties (nationaal of in Europees verband) overwogen. We staan in voor menswaardige opvang en begeleiding van afgewezen asielmigranten, waarbij gewerkt wordt aan terugkeer. Waar dat niet mogelijk is werken we aan een duurzaam perspectief: doormigratie of legalisering van verblijf. We zijn tegen strafbaarstelling van illegaliteit en hulp aan ongedocumenteerden wordt nooit strafbaar."
"Onze samenleving ondervindt de gevolgen van het falende (migratie)beleid: druk op sociale voorzieningen, woningtekorten en gebrekkige integratie. Arbeidsmigranten worden vaak ondergebracht in te kleine woningen. Vluchtelingen wachten te lang op een beslissing en worden met hun kinderen van de ene tijdelijke plek naar de andere verplaatst, met hoge kosten tot gevolg. Kwetsbare wijken in grote steden kampen met zware integratieproblemen en in Ter Apel en Budel is overlast van een kleine groep, vaak kansloze, asielzoekers. Ondertussen komt de regering niet met werkende en werkbare wetsvoorstellen, die recht doen aan migrant en samenleving. Terwijl deze er wel zijn."