Verkiezingsprogramma CU

Stemverwachting: voor (erg zeker, 95%)

Argumenten voor: De partij pleit voor een verbod op BNPL-diensten omdat het gemakkelijk op afbetaling kopen van producten kan leiden tot schuldgewenning ^[1]. Daarnaast vindt de partij dat voor BNPL-diensten adequate leeftijdsverificatie noodzakelijk is ^[2]. De partij wil bovendien strenge voorwaarden en maatregelen invoeren om de schade van dit soort kredieten te beperken ^[1].

Argumenten tegen: De partij stelt dat mensen in principe primair zelf verantwoordelijk zijn voor het nakomen van hun schulden ^[3].

Bronnen:

1. "In Europees verband pleiten we voor een verbod op BNPL-diensten, zoals Klarna en flitskredieten. Het gemakkelijk op de pof kopen van allerlei producten, van kleding tot vakanties, is financieel vaak onverantwoord en leidt tot schuldgewenning. Totdat het verbod op BNPL-diensten van kracht is, nemen we forse maatregelen om de schade te verminderen. De strenge voorwaarden van de Richtlijn Consumentenkrediet (zoals krediettoets) gaan ook gelden voor BNPL-diensten. De bedrijven moeten consumenten beter gaan waarschuwen over de kosten van te laat betalen, boven een openstaand bedrag van € 100 mogen zij geen nieuwe aankoop accepteren. In fysieke winkels mag BNPL helemaal niet meer worden aangeboden als betaalmogelijkheid en de bedrijven moeten de leeftijdscontrole écht gaan handhaven. Om schuldgewenning tegen te gaan, pleiten we in Europa daarnaast voor een aanscherping van de Richtlijn Consumentenkrediet door een verbod op het op afbetaling kopen van consumptiegoederen voor aankopen tot € 1000. Tot slot willen we dat kredietverstrekkers een klein deel van het verleende bedrag afgedragen aan een preventie-/ schuldenfonds. Dit fonds kan worden ingezet voor preventie, maar ook bijdragen aan het oplossen van schulden ('de vervuiler betaalt')."
2. "Voor het eerst groeit een generatie grotendeels digitaal op. Naast de positieve kanten van de digitale wereld is dit een experiment met potentieel ontwrichtende gevolgen, voor kinderen én de samenleving als geheel. Kinderen hebben het recht veilig op te groeien, ook online. De overheid doet er veel aan om kinderen in de fysieke wereld tegen gevaar en ongezonde invloeden te beschermen. Dit terwijl kinderen in de digitale wereld aan grote techbedrijven worden overgeleverd. Het terugdringen van de negatieve invloed van smartphones en social media is een zaak van de hele samenleving. De verantwoordelijkheid hoe om te gaan met smartphones en sociale media ligt in eerste instantie bij ouders, maar met duidelijke wettelijke omkadering. Dat betekent dat sociale media niet toegankelijk mogen zijn voor kinderen jonger dan 14 jaar. Adequate leeftijdsverificatie is noodzakelijk voor sociale media, platformen met expliciete content (porno, geweld), goksites, kopen van alcohol, BNPL-diensten. Ook moet het mogelijk zijn voor 18-jarigen om op een toegankelijke manier hun gegevens permanent te kunnen wissen. Sociale mediabedrijven worden verplicht hun producten minder verslavend te maken. Smartphones worden geweerd uit scholen en ouder-initiatieven zoals 'Smartphonevrij opgroeien' gestimuleerd."
3. "Voor veel mensen is de grens tussen rondkomen en in armoede belanden akelig dun. Een kapotte wasmachine of een onverwachte rekening kan al genoeg zijn om in de problemen te raken. Wie eenmaal schulden heeft, komt vaak terecht in een wirwar van aanmaningen, boetes en deurwaarders. Gelukkig staan er, aanvullend op de professionele hulpverlening, veel vrijwilligers klaar om mensen in nood bij te staan, bijvoorbeeld via de Voedselbank of SchuldHulpMaatje. Het betalen van een openstaande schuld is in principe een zaak tussen koper en verkoper, mensen zijn primair zelf verantwoordelijk. De overheid moet er wel voor zorgen dat de regels rond het nakomen van schulden rechtvaardig zijn en dat er adequate hulpverlening is voor wie de schulden niet zelfstandig kan aflossen."