De regering moet structureel geld beschikbaar stellen voor zorgzame gemeenschappen voor senioren. Dit helpt ouderen om langer zelfstandig en gezond thuis te wonen. Nu is de financieringmaak per regio verschillend en zijn de regels voor aanvragen te ingewikkeld. De regering moet ook onderzoeken welke manier van betalen het beste werkt.
Motie van de leden Van Brenk en Vliegenthart over de structurele financiering van zorgzame gemeenschappen
De kamer,
constaterende dat Nederland vergrijst en zorgzame gemeenschappen
aantoonbaar bijdragen aan het langer zelfstandig en gezond thuis wonen
van senioren, doordat zij sociale samenhang, informele ondersteuning en
vroegsignalering versterken;
constaterende dat structurele financiering van deze woongemeenschappen noodzakelijk is om continuïteit te waarborgen;
constaterende dat de bereidwilligheid van zorgkantoren om vanuit de Wet
DOS te investeren in zorgzame gemeenschappen varieert per regio;
overwegende dat gemeenschapsvorming in de kern draait om bewoners
en hun wensen en behoeften;
overwegende dat de administratieve lasten die gepaard gaan met
DOS-aanvragen hoog zijn;
overwegende dat door de Minister is aangegeven dat er gewerkt wordt
aan structurele financiering van zorgzame gemeenschappen;
verzoekt de regering te onderzoeken welke financieringsroute hiervoor het
meest geschikt is en de Kamer hierover te informeren, met de volgende
uitgangspunten:
– middelen zijn van structurele aard;
– planvorming vindt plaats in combinatie met wonen, zorg, bewoners
en, indien betrokken, welzijn;
– aanvragen moeten voldoen aan uniforme voorwaarden;
– administratieve lasten blijven zo beperkt mogelijk;
verzoekt de regering tevens om structurele middelen beschikbaar te
stellen voor gemeenschapsvorming voor senioren.
Argumenten voor: De partij wil dat ouderen geclusterd kunnen wonen met afspraken over gezamenlijke zorgfinanciering [1]. De partij pleit voor het stimuleren en ondersteunen van mensen die in wijken en gemeenschappen voor elkaar zorgen [4][2]. Daarnaast wil de partij de regelgeving voor gemeenschappelijke woonvormen vereenvoudigen [5] en de bureaucratie in de zorg verminderen [6][7]. De partij steunt bovendien structurele investeringen om te zorgen dat ouderen kunnen wonen in een woning die past bij hun levensfase [3].
Argumenten tegen: Het programma bevat geen argumenten die tegen de motie stemmen.
Bronnen:
"Geclusterd wonen van ouderen met een (beginnende) zorgvraag gebeurt nog op te kleine schaal. Daarom maakt elke gemeente afspraken met zorg- en welzijnsorganisaties, kerken, woningcorporaties en verenigingen over huisvesting, zinvolle dagbesteding, bestrijding van eenzaamheid en de invulling van zorg en ondersteuning. Deze afspraken gaan ook over gezamenlijke zorgfinanciering en de bouw van geclusterde woningen waar verpleeghuiszorg thuis geleverd kan worden. Gemeenten krijgen meer beleidsruimte om echt regie te kunnen nemen."
"Mensen zijn geschapen om met elkaar te leven. Dat gebeurt in de eerste plaats in het gezin en familie, maar ook in buurt, wijk en dorp. We willen meer ruimte geven aan mensen die de handen ineenslaan en samen zorg dragen voor elkaar of met elkaar het verenigingsleven laten bloeien. De overheid moet dit stimuleren en ruimte geven, in plaats van in de kiem te smoren met onnodig veel regelgeving. De ChristenUnie zet zich in voor wijken waar mensen elkaar ontmoeten en ondersteunen. We investeren in leefbare buurten, goede voorzieningen en verbondenheid tussen stad en regio."
"Er is een groot tekort aan woningen: naar schatting 400.000. Om dat in te lopen, moeten we elk jaar 100.000 nieuwe woningen bouwen. De ChristenUnie wil dat dit tempo echt gehaald wordt, en maakt daar het komende decennium 20 miljard euro extra voor vrij: 10 miljard extra investeringen in betaalbare woningbouw en structureel een miljard per jaar door woningcorporaties meer investeringsruimte te bieden dan ze nu hebben We voeren bestaande afspraken over woningbouw - zoals gemaakt op de Woontop en de Nationale Prestatieafspraken - zo snel mogelijk uit. Ook komt er een langetermijnplan van het ministerie van Volkshuisvesting, zodat bouwers weten waar ze aan toe zijn. We zorgen dat ouderen makkelijker kunnen verhuizen naar woningen die beter passen bij hun levensfase. Zo komt er weer ruimte vrij voor gezinnen en starters. Elke gemeente moet daarom ook voldoende seniorenwoningen en hofjes voor ouderen bouwen. Plannen hiervoor leggen zij vast in hun volkshuisvestingsprogramma. Gemeenten kunnen een deel van de nieuw te bouwen sociale huurwoningen reserveren voor starters."
"Want samenleven gebeurt niet in systemen, maar in gemeenschappen: in straten, buurten, families, kerken en sportverenigingen. Nederland heeft een rijke traditie van vrijwilligerswerk, mantelzorg en onderlinge betrokkenheid. Juist in regio's waar de onderlinge verbondenheid sterk is, zijn mensen minder eenzaam en gelukkiger. De overheid kan dit niet van bovenaf organiseren, maar moet wel ruimte geven, aanmoedigen en ondersteunen."
"Goed samenleven begint met allemaal je eigen verantwoordelijkheid nemen. Maar ook hoe wijken fysiek worden ingericht, heeft grote invloed op hoe een wijk functioneert. Het is bijvoorbeeld belangrijk dat wijken niet worden verdeeld naar inkomen. Om dat aan te moedigen bouwen we in alle dorpen en steden twee derde betaalbare koop- en huurwoningen, waaronder 30 procent sociale huur. We zorgen voor gemengde wijken, waar mensen met verschillende achtergronden en inkomens samenleven. Gemeenten krijgen de opdracht om dit niet alleen op papier, maar juist op wijkniveau in te vullen. We geven maximaal ruimte aan wooncoöperaties, gemeenschappelijke woonvormen of vormen van collectief particulier opdrachtgeverschap, door regelgeving daarvoor te vereenvoudigen."
"Naast goede zorg in de wijk zijn er de komende twintig jaar meer structurele verpleeghuisplekken nodig. De indicatiestelling voor verpleeghuiszorg wordt vereenvoudigd, met financiering op basis van populatie of beschikbaarheid. Dit voorkomt enorm veel bureaucratie."
"Deze wooncrisis is niet uit de lucht komen vallen. Te veel plannen liepen vast in complexe regels of procedures, en goede bouwgrond bleef braak liggen. Inmiddels komen we meer dan 400.000 woningen tekort en in plaats van meer worden er minder bouwvergunningen afgegeven. Doordat we de laatste decennia een ongebalanceerde mix van goedkopere en duurdere woningen bouwden, namen niet alleen het tekort aan betaalbare woningen toe, maar ook de geografische verschillen. Oude volkswijken verpauperden en de leefbaarheid holde daar achteruit."