Grens voor fouten in uitkeringen verhogen

De regering moet de grens verhogen voor wanneer mensen een fout in hun uitkering zelf moeten opmerken. In de Wet handhaving sociale zekerheid staat nu dat mensen een fout moeten melden als hun uitkering 20% te hoog is. Veel mensen kunnen dit echter niet goed zelf zien. De regering moet daarom een hogere grens gebruiken en wetenschappelijke kennis gebruiken over hoe mensen denken en handelen.

Motie van het lid Neijenhuis c.s. over wetenschappelijke inzichten over doen- en denkvermogen meenemen in de nadere uitwerking van "redelijkerwijs"

De kamer, constaterende dat in de memorie van toelichting van de Wet handhaving sociale zekerheid wordt gesuggereerd dat mensen redelijkerwijs hadden kunnen weten dat de overheid een fout heeft gemaakt wanneer ze een 20% hogere uitkering krijgen; overwegende dat deze benadering niet aansluit bij het doen- en denkvermogen van veel mensen; verzoekt de regering hierin ook een hogere grens dan 20% te hanteren; verzoekt de regering wetenschappelijke inzichten over doen- en denkvermogen expliciet mee te nemen in de nadere uitwerking van «redelijkerwijs».
30 juni | D66, CDA, CU, SGP | Aangenomen: 113–37 |

Stemuitslag

Verkiezingsprogramma BBB

Stemverwachting: voor (erg zeker, 90%)

Argumenten voor: De partij vindt dat de overheid verantwoordelijkheid moet nemen en fouten eerlijk en ruimhartig moet herstellen wanneer burgers daardoor worden getroffen [1]. In het sociale zekerheidsstelsel wil de partij terug naar de menselijke maat, waarbij beleid niet blind moet staren op systemen of cijfers, maar moet kijken naar de werkelijke situatie van mensen [2][4]. Beleid moet begrijpelijk en uitvoerbaar zijn en uitgaan van de werkelijkheid van mensen [3]. Het verzoek om de grens voor wat burgers 'redelijkerwijs' hadden kunnen weten te verhogen en wetenschappelijke inzichten over het denkvermogen mee te wegen, sluit aan bij de wens om te voorkomen dat mensen verdwalen in een bureaucratisch doolhof [4] en bij de visie dat beleid moet aansluiten bij de menselijke praktijk [2][3].

Argumenten tegen: Het verkiezingsprogramma bevat geen argumenten om tegen een hogere grens voor het redelijkerwijs weten van fouten te stemmen; de focus ligt juist op het herstellen van fouten en het beschermen van burgers tegen de complexiteit van systemen.

Bronnen:

  1. "Want ook de overheid maakt fouten. Denk aan de toeslagenaffaire, de Groningers en de Limburgers die te maken hebben met mijnbouwschade. Als burgers daardoor worden getroffen, dan lossen we dat op - eerlijk en ruimhartig. Niet omdat het moet, maar omdat het hoort. Dáár begint betrouwbaar bestuur. Burgers moeten kunnen vertrouwen op een overheid die verantwoordelijkheid neemt en die fouten herstelt. Net zoals de overheid moet kunnen vertrouwen op de goede wil van haar burgers. Wederzijds vertrouwen is de basis van een fatsoenlijke samenleving - en precies dát is waar wij voor staan."
  2. "In beleid betekent dit dat we niet blindstaren op systemen of cijfers, maar kijken naar mensen in hun echte leven. Bijvoorbeeld de alleenstaande moeder die tussen twee banen in valt en tijdelijk hulp nodig heeft. Of de oudere die verdwaalt in het digitale zorgsysteem en daardoor geen hulp krijgt. De ondernemer die net buiten een regeling valt en daardoor zijn personeel moet ontslaan. Of een hardwerkend gezin dat door de bomen het bos niet meer ziet met het invullen van hun belastingaangifte. Beleid moet ruimte bieden voor dit soort situaties - niet als uitzondering, maar als uitgangspunt. Niet uitgaan van kwade opzet, maar vertrouwen hebben in mensen."
  3. "BBB kiest voor beleid dat begrijpelijk, uitvoerbaar en eerlijk is. Beleid dat uitgaat van de werkelijkheid van mensen, niet van ideologische ideaalbeelden. Gezond verstand als leidraad, dat is waar Nederland behoefte aan heeft."
  4. "Ons sociale vangnet is van grote waarde, maar de uitvoering is vaak bureaucratisch, afstandelijk en ondoorzichtig. Mensen verdwalen in regels, wachttijden en loketten. Ondernemers voelen zich opgejaagd in plaats van gesteund. BBB wil terug naar de menselijke maat, eenvoudiger regels en een uitvoerbare uitvoering. In toenemende mate lopen we op tegen de beperkingen van de overheid omdat de beroepsbevolking krimpt en we daardoor bijvoorbeeld onvoldoende keuringsartsen hebben. Sociale zekerheid moet een vangnet zijn voor wie het nodig heeft - geen doolhof."