De regering moet bij bezuinigingen kijken naar de hele rijksbegroting in plaats van alleen naar de sociale zekerheid. De keuze om juist daar te bezuinigen is politiek en geen financiële noodzaak. Er worden namelijk ook miljarden uitgegeven aan zaken als asiel, klimaatbeleid en defensie.
Motie van het lid Schenk over bezuinigingen niet uitsluitend binnen het betrokken beleidsdomein dekken, maar dit rijksbreed bezien
De kamer,
constaterende dat het kabinet werkt aan een bezuinigingsopgave van circa
6,5 miljard euro op het terrein van sociale zekerheid;
constaterende dat de rijksoverheid jaarlijks miljarden uitgeeft aan onder
meer asiel en migratie, klimaatbeleid, Europese afdrachten en oplopende
defensie-uitgaven;
overwegende dat de keuze om bezuinigingen binnen de sociale zekerheid
te zoeken een politieke keuze is en geen financiële noodzaak;
verzoekt de regering bij bezuinigingsopgaven niet als uitgangspunt te
hanteren dat deze uitsluitend binnen het betrokken beleidsdomein moeten
worden gedekt, maar dekking rijksbreed te bezien.
Argumenten voor: De partij wil grote uitgavenposten zoals het klimaatbeleid [1][5][4] en migratie [7] fundamenteel heroverwegen. Zij stellen voor om te stoppen met het uitgeven van geld aan 'Grote Projecten' [3] om middelen vrij te maken voor belastingverlaging en 'gewone, ouderwetse publieke taken' zoals zorg, onderwijs en veiligheid [3][7]. De partij vindt dat men niet enkel de bestaande begroting moet herschikken of de 'punten van de taart' anders moet verdelen [6], maar dat de financiële implicaties van grote plannen naar de kiezer gebracht moeten worden [2]. Dit sluit aan bij de motie om bij bezuinigingen niet alleen binnen één specifiek beleidsterrein te kijken, maar de dekking rijksbreed te zoeken.
Argumenten tegen: Er is in de verstrekte fragmenten geen informatie te vinden die de partij zou tegenstemmen om bij bezuinigingen rijksbreed naar dekking te zoeken.
Bronnen:
"Een voorbeeld: volledig stoppen met het klimaatbeleid. Aangezien de kosten van dit beleid worden geraamd op circa 1.000 miljard, zou het schrappen hiervan ons een vergelijkbaar bedrag opleveren. Forum voor Democratie vroeg het CPB terug te rekenen hoeveel dit in één regeerperiode zou schelen. Het CPB antwoordde dat men dit niet kon berekenen, omdat er rechterlijke uitspraken en internationale verdragen zijn die zich tegen het schrappen van het klimaatbeleid verzetten. Het opzeggen van dergelijke verdragen en het terzijde schuiven van gedane concessies voor (bijvoorbeeld) de aanleg van windturbineparken valt buiten de huidige beleidskaders - en daarom kan (of wil) het CPB de vraag niet behandelen wat het voor onze rijksuitgaven zou betekenen als we dat - ondanks alle juridische en diplomatieke omslachtigheden - tóch zouden doen."
"Want hoewel het op zichzelf natuurlijk klopt, dat je het gehele klimaatbeleid - dat in vele jaren is opgebouwd, dat ten uitvoer wordt gebracht door vele bestuurslagen en verdeeld wordt over vele instanties die daarbij gebruik maken van talloze (inter)nationale subsidies en publiek-private 'investeringsfondsen' - niet zomaar in één regeerperiode, met een enkele pennenstreek, kunt afschaffen (en je in onze parlementaire democratie überhaupt slechts langzaam grote veranderingen kunt doorvoeren), vinden wij dat de financiële implicaties van dergelijke 'grote plannen' juist wél aan de kiezer zouden moeten worden voorgelegd."
"Wanneer je het Groninger gasveld weer openstelt, de overheidsbureaucratie terugdringt en niet langer meegaat in een wezenloze proxy-oorlog tegen Rusland;
Dan hou je jaarlijks ten minste tientallen miljarden over. Praktisch onze gehele welvaart gaat al jarenlang op aan deze Grote Projecten. Wij willen stoppen het geld dat Nederlanders verdienen daaraan uit te geven.
Wij kiezen ervoor, te investeren in gewone, ouderwetse publieke taken: veiligheid, woningbouw, infrastructuur, onderwijs, zorg en voorzieningen voor de oude dag. En ook dat met mate. Want we willen belastingverlaging
en verkleining van de overheid. Omdat we geloven dat mensen in veel gevallen beter zélf kunnen beslissen wat er met hun geld moet gebeuren.
Natuurlijk zullen we daarbij prudent te werk gaan, en daar soms een berekening voor moeten maken. Het CPB mag ons adviseren wanneer we de bouw van onze nieuwe luchthaven in de Noordzee gaan financieren of wanneer we de begroting opstellen voor de aanbouw van een kerncentrale. Dan zullen we goed opletten dat we in Q1 niet bepaalde kosten alloceren die beter in Q2 gemaakt kunnen worden.
Maar waar het om gaat op 29 oktober, is onze fundamentele koers. De richting die het land uit moet. De visie die we hebben voor het Nederland van de volgende generatie.
Precies dát hebben we hieronder zo helder en duidelijk mogelijk opgeschreven. Opdat we in de harten van kiezers een vuur ontsteken, een overtuiging dat ons land nog niet verloren is en dat er een ander pad bestaat waarvoor we kunnen kiezen. Een pad van durf, dynamiek en daadkracht. Een pad dat ons land weer vrij en trots en bruisend maakt. Voor u ligt een nieuwe kans, kortom, voor Nederland.
Thierry Baudet Frederik Jansen Joris van den Oetelaar"
"Kosten van klimaatplannen niet afwentelen op burgers
We stoppen alle klimaatplannen en de €1.000 miljard die we daarmee besparen (omgerekend €230.000 per huishouden) geven we terug aan de hardwerkende Nederlander in de vorm van lastenverlichting."
"Deze zelfbeperking van het CPB vinden wij problematisch. Want het gaat ons er nu juist om, een aantal hoofdlijnen van het huidige beleid - zoals het klimaatbeleid en het sluiten van het Groninger gasveld - te heroverwegen. Wij vinden dat we ons bij verkiezingen met zijn allen moeten afvragen: was datgene wat we tot nu toe hebben gedaan eigenlijk wel zo verstandig? Of moeten we ons beleid wellicht fundamenteel herzien? Als dat soort vragen buiten de reikwijdte van het CPB vallen - wat héb je dan aan een ' doorrekening'?"
"Wanneer je louter in het bestaande beleidskader voor de komende vier jaar blijft hangen, kun je je nooit oriënteren op de hoofdrichting, de 'megatrend'. En ben je dus slechts bezig de bestaande begroting te herschikken, de punten van de taart anders te verdelen - maar niet met het bakken van een veel grotere taart of een geheel andersoortig gerecht."
"Van 1995 tot 2015 bedroegen de kosten van deze migratie gemiddeld zo'n 19 miljard euro per jaar; in het afgelopen decennium zijn die zelfs toegenomen tot 27 miljard per jaar. Alles bij elkaar komt dit neer op honderden miljarden euro's - geld dat beter ingezet had kunnen worden voor zorg, onderwijs, veiligheid en het verlagen van belastingen. Met name migratie uit niet-westerse landen legt een onevenredig grote druk op de samenleving. De berekende kosten per niet-Westerse migrant bedragen tussen de 400.000 en 600.000 euro. Dit toont aan dat het huidige beleid onhoudbaar is - zowel sociaal als economisch. Het is tijd om het roer radicaal om te gooien: Nederland moet weer baas in eigen huis worden, met een migratiebeleid dat gericht is op bescherming van onze cultuur, welvaart en veiligheid."