De regering moet beheerplannen voor Natura 2000-gebieden (beschermde natuurgebieden) centraal stellen in het stikstofbeleid. Alleen stikstofuitstoot verminderen zorgt namelijk niet direct voor natuurherstel en lost de vergunningsproblemen niet op. De regering moet daarom met provincies afspraken maken over meer budget en beter toezicht op het natuurbeheer.
Motie van het lid Flach c.s. over afspraken met provincies over meer inzet op adequaat natuurbeheer in bestaande gebieden
De kamer,
overwegende dat in het rapport Van verwarring naar verbinding wordt
aangegeven dat aanpak van de ecologische problematiek in Natura
2000-gebieden primair gebaat is bij adequate beheerplannen, inclusief
bijpassende stikstofparagraaf en monitoring, en uitvoering van noodzakelijke maatregelen voor instandhouding en herstel;
van mening dat bij een eenzijdige focus op reductie van de stikstofuitstoot
en het halen van kritische depositiewaarden de kans reëel is dat op korte
termijn geen sprake is van natuurherstel en dat de vergunningenproblematiek niet opgelost wordt;
verzoekt de regering de beheerplannen voor Natura 2000-gebieden een
meer centrale rol in het stikstof- en natuurbeleid te geven, met een
bijpassende stikstofparagraaf;
verzoekt de regering afspraken te maken met provincies over meer inzet
op adequaat natuurbeheer in bestaande gebieden, inclusief voldoende
budget daarvoor, en over versterking van het toezicht op de uitvoering
van monitoring, beheer en herstelmaatregelen in Natura 2000-gebieden.
Argumenten voor: De partij stelt dat het huidige stikstofbeleid en de Kritische Depositiewaarden (KDW) gebaseerd zijn op computermodellen die niet overeenkomen met de werkelijkheid, en dat de stikstofcrisis niet aantoonbaar is [3]. De partij pleit voor een natuurbeleid dat gebaseerd is op empirisch waarneembare gegevens in plaats van rekenmodellen [1]. Daarnaast steunt de partij een nuchter en praktisch natuurbeleid [2] en verzet zij zich tegen ideologische projecten zoals rewilding [5][4].
Argumenten tegen: De partij geeft in de beschikbare fragmenten geen argumenten om een focus op stikstofreductie of de KDW te ondersteunen, maar wijst deze juist af.
Bronnen:
"Natuurbeleid op basis van metingen
In plaats van op stikstof-rekenmodellen baseren we natuurbeleid en vergunningverlening uitsluitend op empirisch waarneembare gegevens."
"Daarom kiezen wij voor een nuchter en praktisch natuurbeleid. In de Oostvaardersplassen moet kuddebeheer worden toegestaan en moet 's winters bijvoeren mogelijk zijn om dierenleed te voorkomen. De jacht zien wij als essentieel voor natuurbeheer en voedselvoorziening. Ook stimuleren we de consumptie van seizoensproducten en wild van eigen bodem. We ondersteunen particuliere initiatieven en landgoedeigenaren, omdat zij bewezen zorgvuldig omgaan met de natuur. Bovendien zetten we in op bosuitbreiding: we stoppen de massale bomenkap voor biomassa-centrales en zetten juist in op méér bomenplant. Daarmee willen we de leefomgeving groener maken, ook in steden. Zo ontstaat een natuurbeleid waarin boeren, jagers, beheerders, burgers en ondernemers samen zorgen voor een mooi, leefbaar en menselijk landschap."
"Het huidige stikstofbeleid is gebaseerd op computermodellen en aannames die geen verband houden met de werkelijkheid. Politici en bureaucraten gebruiken zogenaamde Kritische Depositiewaarden (KDW) om te beweren dat er een stikstofcrisis zou bestaan. In de praktijk is er echter geen stikstofprobleem: onze natuur is niet aantoonbaar in gevaar, integendeel. Boeren worden ten onrechte aangewezen als veroorzakers van een crisis die er niet is. De gevolgen zijn desastreus: het beleid zet druk op de voedselproductie, bedreigt het bestaansrecht van boerengezinnen en leidt tot kaalslag in het Nederlandse platteland."
"Stoppen met rewilding
We stoppen met rewildingprojecten die uitgaan van een mythisch oernatuurbeeld dat niet past bij het Nederlandse cultuurlandschap."
"Het natuurbeleid in Nederland is de laatste jaren steeds ideologischer geworden. Projecten als 'rewilding' gaan uit van de fictie dat de mens zich volledig uit de natuur kan terugtrekken en er dan spontaan weer een oorspronkelijk evenwicht zou ontstaan. In een dichtbevolkt land als Nederland is dat een illusie. Ons landschap is gevormd door eeuwen van landbouw, waterbeheer en bewoning en kan niet worden teruggebracht naar een mythisch verleden. De terugkeer van de wolf is daar een pijnlijk voorbeeld van: dit roofdier past niet in ons cultuurlandschap en veroorzaakt grote schade bij veehouders. Voor Forum voor Democratie staat vast dat de bescherming van vee en een leefbaar platteland altijd prioriteit moeten hebben boven het gedogen van roofdieren."