Banenafspraak voor mensen met een beperking

De regering moet plannen maken om in 2027 de afgesproken banen voor mensen met een arbeidsbeperking alsnog te halen. Zowel de overheid als bedrijven hebben hun doelen tot nu toe niet gehaald. Daardoor zitten veel mensen die graag willen werken onnodig thuis. De regering moet daarbij onderzoeken of een boete voor bedrijven die te weinig mensen aannemen nodig is.

Motie van het lid Jimmy Dijk c.s. over in kaart brengen wat er moet gebeuren om de banenafspraak in 2027 te halen

De kamer, constaterende dat overheidswerkgevers eind 2024 de doelstelling van 25.000 extra banen uit de banenafspraak niet hebben gehaald; constaterende dat ook de marktsector de doelstelling niet heeft gehaald; constaterende dat hierdoor heel veel mensen thuiszitten die graag zouden willen werken; verzoekt de regering in kaart te brengen wat er moet gebeuren om zowel vanuit overheidswerkgevers als vanuit de marksector in 2027 de banenafspraak wel te halen, en daarbij in elk geval het invoeren van de quotumheffing mee te nemen.
15 april | SP, GL-PvdA, CU |

Partijstandpunten

Verkiezingsprogramma CU over dit onderwerp

Stemverwachting: voor (vrij zeker, 80%)

Waarom voor? De partij stelt dat 'iedereen die aan de kant staat of een afstand heeft tot de arbeidsmarkt, volwaardig moet kunnen meedoen in de samenleving' [2]. Daarnaast benadrukt de partij dat de Participatiewet als vangnet moet dienen zodat iedereen kan meedoen [3], wat aansluit bij het doel van de motie om de banenafspraak alsnog te behalen voor mensen die graag willen werken.

Waarom tegen? De partij pleit voor een 'gezamenlijke, met de polder gedragen, aanpak' [1]. Een quotumheffing wordt soms gezien als een dwingende maatregel van bovenaf, wat haaks zou kunnen staan op de voorkeur voor polderoverleg waarbij werkgevers en vakbonden samen keuzes maken [1].

Bronnen:

  1. "De krimpende beroepsbevolking, bestaande arbeidsmarktkrapte, grote maatschappelijke uitdagingen (bijvoorbeeld verduurzaming) en groeiende vraag naar personeel in publieke sectoren zoals defensie en zorg, is een grote puzzel voor de arbeidsmarkt en economie. Deze structurele krapte vraagt om een gezamenlijke, met 'de polder' gedragen, aanpak. Werkgevers, werknemers, overheid en maatschappelijke organisaties maken samen de arbeidsmarkt toekomstbestendig. In goed polderoverleg maken we eerlijke keuzes over hoe we arbeid anders organiseren, arbeid eerlijker verdelen en welke prioriteiten we stellen in publieke dienstverlening. Arbeidsmigratie is daarbij geen eenvoudig antwoordvoor de oplossing van onze structurele tekorten." (0.695)
  2. "Werk is meer dan inkomen: het geeft mensen structuur, eigenwaarde en verbondenheid met collega's. Een baan is daarmee de beste vorm van sociale zekerheid. Iedereen die aan de kant staat of een afstand heeft tot de arbeidsmarkt, moet volwaardig kunnen meedoen in de samenleving. De ondersteuningsbehoefte van de werknemer staat centraal, bijvoorbeeld via extra begeleiding of een beschutte werkplek. De verschillende instrumenten (zoals jobcoaching of loonkostensubsidie) worden eenvoudiger toegankelijk voor werkgevers, ongeacht via welke wet (WIA, WW, bijstand) de werknemer nu een uitkering ontvangt." (0.689)
  3. "De Participatiewet is het vangnet zodat iedereen volwaardig mee moet kunnen doen in de samenleving. Nu de wijzigingen van de Participatiewet op korte termijn in gang zijn gezet, is het tijd voor een hervorming van de Participatiewet op lange termijn. Vereenvoudiging van inkomensondersteuning en versteviging van inkomenszekerheid (ook bij de overgang tussen dagbesteding, bijstand en betaald werk) moet daarbij de kern zijn. Onderdeel daarvan ook is perspectief voor chronisch zieken en mensen met een medische urenbeperking in de bijstand,de afschaffing van de 4-wekenzoektermijn bij jongeren en meer ruimte voor initiatieven zoals het bouwdepot dat kwetsbare jongeren financiƫle stabiliteit biedt." (0.677)