De regering moet onderzoeken of er een maximale prijs mag gelden voor fysiotherapie. Er is een groot tekort aan fysiotherapeuten door de vergrijzing en een lage instroom van nieuwe mensen. In andere zorgsectoren zijn vaste prijzen ook gebruikelijk. De Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) moet de kosten onderzoeken.
Motie van het lid Bushoff over onderzoeken hoe gereguleerde maximumtarieven in de eerstelijnsfysiotherapie kunnen worden ingevoerd
De kamer,
constaterende dat de lage instroom, hoge uitstroom en toenemende
vergrijzing leiden tot een groeiend tekort aan fysiotherapeuten;
overwegende dat fysiotherapie met de beweging naar passende zorg een
meer centrale rol dient te krijgen in ons zorgstelsel, terwijl de sector onder
druk staat;
overwegende dat in vergelijkbare zorgsectoren gereguleerde maximumtarieven gebruikelijk zijn;
verzoekt de regering om te onderzoeken hoe gereguleerde maximumtarieven in de eerstelijnsfysiotherapie kunnen worden ingevoerd, waarbij de
NZa periodiek onafhankelijk kostprijsonderzoek uitvoert.
Argumenten voor: De partij stelt dat stijgende zorgkosten en vergrijzing dwingen tot het maken van keuzes over wat 'passende zorg' is [2]. Zij pleiten voor het gebruik van kosteneffectiviteitsstudies om te bepalen wat in het zorgverzekeringspakket thuishoort en willen overbehandeling voorkomen [2]. Daarnaast toont de partij de bereidheid om financiële aspecten in de zorg te reguleren, zoals het beperken van winstuitkeringen bij huisartsenpraktijken [3].
Argumenten tegen: De partij benadrukt bij grote maatschappelijke uitdagingen de noodzaak van een gezamenlijke aanpak door middel van 'polderoverleg' tussen werkgevers, werknemers en de overheid [1], wat zou kunnen duiden op een voorkeur voor overleg boven eenzijdige overheidsregulering.
Bronnen:
"De krimpende beroepsbevolking, bestaande arbeidsmarktkrapte, grote maatschappelijke uitdagingen (bijvoorbeeld verduurzaming) en groeiende vraag naar personeel in publieke sectoren zoals defensie en zorg, is een grote puzzel voor de arbeidsmarkt en economie. Deze structurele krapte vraagt om een gezamenlijke, met 'de polder' gedragen, aanpak. Werkgevers, werknemers, overheid en maatschappelijke organisaties maken samen de arbeidsmarkt toekomstbestendig. In goed polderoverleg maken we eerlijke keuzes over hoe we arbeid anders organiseren, arbeid eerlijker verdelen en welke prioriteiten we stellen in publieke dienstverlening. Arbeidsmigratie is daarbij geen eenvoudig antwoordvoor de oplossing van onze structurele tekorten."
"Personeelstekorten, stijgende zorgkosten en vergrijzing dwingen om na te denken over wat passende zorg is en wat niet. Professionele zorg kan niet alles oplossen. Bovendien staat van te veel medische behandelingen niet vast of ze effectief zijn en voor wie. Daarnaast vergroot en/of verlengt overbehandeling het lijden van de patiënt. Kosten-effectiviteitsstudies die bepalend zijn voor de keuzes voor het zorgverzekeringspakket nemen daarom ook een betekenisvol leven als uitgangspunt. Het Zorginstituut krijgt meer instrumenten om dit te sturen zodat alleen passende zorg in het zorgverzekeringspakket zit. De arts bepaalt samen met de patiënt of behandelen echt nodig is voor goede zorg. Richtlijnen in de zorg zijn niet alleen gericht op 'doen', maar ook op 'laten'."
"De huisarts blijft waar hij voor is bedoeld: dichtbij en toegankelijk. Meer tijd voor de patiënt bij de huisarts levert betere zorg op en voorkomt meer specialistische zorg. Het dreigend tekort aan huisartsen is een nijpend probleem als fundamentele schakel in de geneeskundige zorg. We maken er prioriteit van om de overnames van huisartsenpraktijken door investeringsmaatschappijen te stoppen. We beperken de winstuitkering tot het gebruikelijk loon voor eigenaren."