Basisregels voor armoede en schulden

De regering moet een basisniveau vaststellen voor het schulden- en armoedebeleid van gemeenten. Dit niveau moet gebaseerd zijn op succesvolle regelingen uit de praktijk. Het vastleggen van dit basisniveau mag niet worden gebruikt om te bezuinigen. Nu verschillen de regels per gemeente te veel. Dit heeft grote negatieve gevolgen voor volwassenen en kinderen.

Motie van het lid Patijn c.s. over voor een basisniveau van regelingen gemeenten met een succesvol en toereikend schulden- en armoedebeleid volgen

De kamer, constaterende dat er grote verschillen zijn in de uitvoering van schuldenen armoedebeleid tussen gemeenten; constaterende dat voor volwassenen en kinderen de negatieve gevolgen van deze «postcodeloterij» groot zijn; constaterende dat het kabinet werkt aan vereenvoudiging en een basisniveau van aanvullende gemeentelijke regelingen, waarbij ook gemeentelijk armoede- en schuldenbeleid wordt geüniformeerd; verzoekt de regering om gemeenten met een succesvol en toereikend schulden- en armoedebeleid te volgen als het gaat om een basisniveau en het vastleggen van een basisniveau niet te gebruiken als een bezuinigingspost.
18 juni | PRO, CU | Aangenomen: 89–60 |

Stemuitslag

D66PROCDAMarkuszCUDENKPvdDSGPSPVolt50PLUS
VVDPVVJA21FVDBBB

Verkiezingsprogramma GL-PvdA

Stemverwachting: voor (erg zeker, 90%)

Argumenten voor: De partij streeft naar een leefbaar sociaal minimum waarbij iedereen kan rondkomen [1]. Zij moedigen lokale ondersteuning aan [1] en willen dat gemeenten meer bevoegdheden krijgen om betalingsregelingen bij schulden af te dwingen [3]. Daarnaast wil de partij dat gemeenten de regie krijgen over bewindvoering [4] en dat de basis in alle regio's en gemeenten op orde is [2]. Het streven naar een uniform basisniveau van armoede- en schuldenbeleid sluit aan bij de wens om de basis overal goed te regelen [2]. Ook de eis dat het basisniveau niet als bezuinigingspost mag dienen, past bij de koers van de partij om de bestaanszekerheid te vergroten en de financiële druk op mensen in armoede te verlagen [1][4].

Argumenten tegen: Het verkiezingsprogramma bevat geen argumenten die tegen het vastleggen van een basisniveau of tegen het volgen van succesvolle gemeenten gericht zijn.

Bronnen:

  1. "Een leefbaar sociaal minimum. Armoede is geen keuze, maar een politieke uitkomst. Meer dan een miljoen mensen leven in armoede of dreigen in armoede te raken. We zorgen dat iedereen kan rondkomen. Dat doen we door het minimumloon en de daaraan gekoppelde uitkeringen te verhogen. Zolang het sociaal minimum nog niet genoeg is om van te leven, moedigen we lokale ondersteuning aan. Daarbij maken we het voor gemeenten mogelijk om te experimenteren met een basisinkomen."
  2. "Iedereen moet kunnen rekenen op een bus die rijdt, een leraar voor de klas, en een bibliotheek in de buurt. De basis moet op orde zijn in ons Koninkrijk, haar landen, regio's en (speciale) gemeenten."
  3. "Helpende hand bij problematische schulden. We moedigen mensen aan om hulp te vragen bij schulden. Wanneer iemand schuldhulp accepteert, vervalt beslag op loon, goederen of uitkering. Iedereen die onder het sociaal minimum dreigt te komen door schulden, krijgt automatisch recht op een betalingsregeling. Gemeenten krijgen meer bevoegdheden om deze betalingsregelingen af te dwingen bij schuldeisers. Om ervoor te zorgen dat mensen niet door het ijs zakken, verhogen we de beslagvrije voet tot het sociaal minimum."
  4. "Geen winst op menselijk leed. Schuldhulpverlening mag alleen nog worden uitgevoerd door partijen zonder winstoogmerk. Zo voorkomen we dat mensen in een hopeloze situatie ten prooi vallen aan 'hulpverleners' die uit zijn op winstbejag. Gemeenten krijgen de regie over bewindvoering. Het financieringsstelsel gaat op de schop, zodat mensen niet meer hun eigen bewindvoering hoeven te financieren vanuit de bijzondere bijstand."