Fysieke hulp bij digitale overheidszaken

De regering moet afspraken maken met gemeenten zodat er in elke gemeente fysieke hulp is bij digitale overheidszaken. Niet iedereen kan namelijk zelfstandig met digitale loketten of apps omgaan. Daarom moeten Informatiepunten Digitale Overheid (plekken voor hulp bij online zaken) overal beschikbaar zijn. Hulp mag niet afhangen van de woonplaats.

Motie van het lid Vermeer over afspraken met gemeenten over hulp bij digitale overheidszaken

De kamer, constaterende dat steeds meer overheidszaken digitaal geregeld moeten worden; constaterende dat niet iedere inwoner zelfstandig uit de voeten kan met digitale loketten, apps en formulieren; overwegende dat Informatiepunten Digitale Overheid en vergelijkbare fysieke vormen van ondersteuning voor veel mensen onmisbaar zijn; van mening dat inwoners niet afhankelijk mogen zijn van hun postcode voor hulp bij de digitale overheid; verzoekt de regering om in bestuurlijke afspraken met gemeenten vast te leggen dat in iedere gemeente laagdrempelige, fysieke hulp bij digitale overheidszaken beschikbaar blijft, en daarbij ook duidelijk te maken welke structurele middelen daarvoor nodig zijn.
18 juni | BBB | Aangenomen: 142–7 |

Stemuitslag

D66VVDPVVCDAJA21FVDBBBCUDENKPvdDSGPSPVolt50PLUS
Markusz

Verkiezingsprogramma 50plus

Stemverwachting: voor (erg zeker, 90%)

Argumenten voor: De partij stelt dat overheidsdiensten altijd bereikbaar moeten zijn via post, telefoon of een fysieke balie [2]. Voor ouderen en gehandicapten die moeite hebben met digitale formulieren, moet er een papieren alternatief worden geboden [3]. Daarnaast wordt digitale inclusie gezien als een wettelijke taak van gemeenten om de digitale zelfredzaamheid van oudere inwoners te waarborgen [1]. Ook worden lokale leerpunten in bibliotheken en buurthuizen genoemd waar mensen kunnen oefenen met digitale toepassingen [4][5].

Argumenten tegen: Er wordt aangegeven dat door brede automatisering en de inzet van modernste technische hulpmiddelen de dienstverlening zo verbeterd kan worden, dat er op de lange termijn voor mensen die niet digitaal vaardig zijn geen conventioneel alternatief meer nodig is [6].

Bronnen:

  1. "Digitale inclusie: een gemeentelijke plicht. Gemeenten krijgen de wettelijke taak om digitale inclusie van ouderen te waarborgen. Net zoals gemeenten verantwoordelijk zijn voor de WMO, worden zij ook verantwoordelijk voor de digitale zelfredzaamheid van hun oudere inwoners."
  2. "Overheidsdiensten en maatschappelijke organisaties (zoals DigiD, MijnOverheid, zorgportalen) zijn altijd ook bereikbaar via post, telefoon of fysieke balie."
  3. "Overheidsdiensten en facilitaire bedrijven bieden ouderen en gehandicapten die moeite hebben met digitale formulieren, een papieren alternatief."
  4. "Lokale leerpunten in bibliotheken, buurthuizen en seniorenverenigingen waar ouderen terecht kunnen om te oefenen met taal, rekenen en digitale toepassingen."
  5. "Digitale cursussen voor ouderen om hun vaardigheden te verbeteren, met specifieke aandacht voor internetgebruik, online bankieren en sociale media door lokale gemeenschappen, bibliotheken en seniorenverenigingen."
  6. "Digitale veiligheid heeft grote urgentie. Er komen digitaal steeds sneller en meer bedreigingen op ons af. We willen dat er extra geïnvesteerd wordt in de veiligheid van onze systemen om onafhankelijk te worden van commerciële en buitenlandse partijen. Brede automatisering met behulp van de modernste technische hulpmiddelen kan leiden tot betere dienstverlening en een prettige gebruikservaring voor bewoners en bijvoorbeeld patiënten. Daardoor is op den duur voor digibeten en digifoben geen conventioneel alternatief meer nodig."