Asielzoekers met procedure in ander EU-land

De regering moet geen opvang meer bieden aan asielzoekers die al een procedure in een ander EU-land hebben lopen. Deze mensen moeten zo snel mogelijk worden teruggestuurd naar het verantwoordelijke land. Het weigeren van opvang ontmoedigt mensen om naar een land te reizen. De Dublinverordening en het Migratiepact bepalen dat de eerste lidstaat waar een asielzoeker aankomt, verantwoordelijk is.

Motie van het lid Boomsma

De kamer, overwegende dat op grond van de Dublinverordening en het nieuwe Migratiepact de lidstaat van binnenkomst verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag; overwegende dat het besluit om opvang te weigeren voor asielzoekers die al in een ander EU-land een aanvraag hebben gedaan in België heeft geleid tot een daling van 83 procent in enkele maanden voor die groep, omdat het ontmoedigt om naar dat land te gaan, Verzoekt de regering, Geen opvang meerte bieden aan asielzoekers die al een asielprocedure in een ander land hebben lopen en deze zo snel mogelijk over te dragen aan en terug te brengen naar de verantwoordelijke lidstaat.
2 juni | JA21 |

Stemverwachting

D66VVDGL-PvdAPVVCDAJA21FVDMarkuszBBBCUDENKPvdDSGPSP50PLUSKeijzerVolt

Verkiezingsprogramma PvdD

Stemverwachting: tegen (vrij zeker, 85%)

Argumenten voor: De partij erkent dat er in Nederland al lange tijd een groot tekort aan opvanglocaties voor asielzoekers is [2]. Het weigeren van opvang aan een specifieke groep asielzoekers zou een manier kunnen zijn om de druk op deze schaarse locaties te verlichten.

Argumenten tegen: De partij wil dat het migratiebeleid gebaseerd is op internationale verdragen zoals het Vluchtelingenverdrag [3]. Zij maken zich grote zorgen over mensonwaardige situaties en kampen [9399, 9401] en benadrukken het belang van veilige opvang [2]. Bovendien zet de partij zich in tegen migratiedeals die strijdig zijn met mensenrechten [9408, 9400]. Het ontmoedigen van asielzoekers door opvang te weigeren, staat haaks op het streven naar veilige vluchtwegen en een eerlijke verdeling [1].

Bronnen:

  1. "Het overgrote deel van de mensen die vluchten, komt niet in Nederland of in Europa terecht. In 2024 bestond slechts 12 procent van de migratie naar Nederland uit asielmigratie. Rond 70% van de vluchtelingen wordt 'in de regio' opgevangen, vaak onder erbarmelijke leefomstandigheden. De meeste landen die vluchtelingen opvangen zijn lage- en middeninkomenslanden. Meer geld voor regionale opvang alleen maakt het beleid niet rechtvaardig. Een eerlijke verdeling van vluchtelingen naar draagkracht zou het uitgangspunt moeten zijn. Humanitaire hulp moet gebaseerd zijn op twee pijlers: het verbeteren van de directe leefomstandigheden en het creëren van toekomstperspectief. Wij willen een wereld waarin iedereen gelijk wordt behandeld, ongeacht geboorteplaats. Er zijn tienduizenden mensen gestorven op de Middellandse Zee, onder andere doordat welvarende landen geen veilige vluchtwegen willen bieden. Onderweg naar Europa komen mensen terecht in mensonterende kampen en detentiecentra. Mensenrechtenorganisaties en journalisten beschrijven gewelddadige en illegale 'pushbacks' waarbij asielzoekers en migranten na aankomst in de EU terug de grens over worden gezet. Europese landen dwingen mensen terug naar levensgevaarlijke situaties, bijvoorbeeld naar Afghanistan. Nederland is hieraan medeplichtig. Aan de grenzen van Tunesië sterven kinderen door dorst en uitputting, omdat ze door de Tunesische overheid worden achtergelaten in een woestijn."
  2. "Er is in Nederland al lange tijd een groot tekort aan opvanglocaties voor asielzoekers. Dit is het gevolg van politieke keuzes. De omstandigheden op de locaties zijn op z'n minst zorgelijk en niet zelden mensonwaardig. In 2024 sprak de Inspectie Justitie en Veiligheid zelfs van een 'zeer ernstige veiligheidssituatie' in Ter Apel, voor zowel medewerkers als asielzoekers."
  3. "Migratiebeleid richt zich op het wegnemen van de oorzaken waardoor mensen hun land moeten ontvluchten. Internationale verdragen zoals het Vluchtelingenverdrag en het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens vormen hierbij het uitgangspunt. Nederland gaat niet meer akkoord met afspraken, zoals de Tunesië-deal, die hiermee strijdig zijn."