Meer banen voor mensen met een beperking

De regering moet de heffing uit de quotumregeling invoeren voor de overheid. De afspraak om 125.000 banen te creëren voor mensen met een beperking wordt niet gehaald. De overheid draagt hier te weinig aan bij. De quotumregeling is een afspraak waarbij organisaties betalen als zij niet genoeg mensen met een beperking in dienst hebben.

Motie van de leden Van Brenk en Lahlah

De kamer, constaterende datin 2013 er een breed gedragen sociaal akkoord is afgesloten tussen werkgevers, werknemers en overheid; constaterende dat de daarin gemaakte afspraak over 125.000 banen te realiseren voor mensen met een beperking bij lange na niet wordt gehaald; constaterende dat met name de overheid haar steentje daar niet aan bijdraagt; overwegende het nakomen van afspraken belangrijk is, zeker als overheid; overwegende dat de quotumregeling voor de overheid in 2018 is ingevoerd maar tot op heden geen heffing is opgelegd; verzoekt de regering om, alles op alles te zetten om de banenafspraakte realiseren, conform de afspraak in de quotumregeling de heffing in te laten gaan voor de overheidssector als zij zich niet aan hun afspraak houden.
15 april | 50PLUS, GL-PvdA |

Partijstandpunten

D66VVDGL-PvdAPVVCDAJA21FVDMarkuszBBBCUDENKPvdDSGPSPKeijzerVolt50PLUS

Verkiezingsprogramma CU over dit onderwerp

Stemverwachting: voor (vrij zeker, 80%)

Waarom voor? De partij stelt dat iedereen die een afstand heeft tot de arbeidsmarkt, volwaardig moet kunnen meedoen in de samenleving [1]. Daarnaast streven zij ernaar dat mensen met een beperking beschermde werkomgevingen en sociale werkvoorzieningen als vangnet krijgen [2][5], en pleiten zij voor het volledig invoeren van het VN-verdrag Handicap [6]. De oproep in de motie om banenafspraken na te komen sluit aan bij dit streven naar participatie.

Waarom tegen? De partij hecht grote waarde aan het poldermodel en in gezamenlijk overleg met 'de polder' tot oplossingen te komen [3][4]. Een eenzijdige dwangmaatregel zoals het opleggen van een heffing aan de overheidssector zou haaks kunnen staan op de wens om via 'gezamenlijk algemeen belang' en polderoverleg arbeidsmarktuitdagingen op te lossen [4].

Bronnen:

  1. "Werk is meer dan inkomen: het geeft mensen structuur, eigenwaarde en verbondenheid met collega's. Een baan is daarmee de beste vorm van sociale zekerheid. Iedereen die aan de kant staat of een afstand heeft tot de arbeidsmarkt, moet volwaardig kunnen meedoen in de samenleving. De ondersteuningsbehoefte van de werknemer staat centraal, bijvoorbeeld via extra begeleiding of een beschutte werkplek. De verschillende instrumenten (zoals jobcoaching of loonkostensubsidie) worden eenvoudiger toegankelijk voor werkgevers, ongeacht via welke wet (WIA, WW, bijstand) de werknemer nu een uitkering ontvangt." (0.693)
  2. "De enige zekerheid die veel werknemers op de huidige arbeidsmarkt hebben, is de flexibiliteit van hun baan. We willen af van de situatie dat tijdelijke werknemers voor een werkgever goedkoper zijn dan werknemers die voor onbepaalde tijd in dienst zijn. We streven duurzame arbeidsverhoudingen na tussen werkgevers en werknemers. Bedrijven en werknemers die in elkaar investeren. Voor mensen die duurzaam of tijdelijk afhankelijk zijn van een beschermde werkomgeving, moeten sociale werkvoorzieningen voldoende werkplekken bieden als vangnet en als springplank." (0.681)
  3. "De krimpende beroepsbevolking, bestaande arbeidsmarktkrapte, grote maatschappelijke uitdagingen (bijvoorbeeld verduurzaming) en groeiende vraag naar personeel in publieke sectoren zoals defensie en zorg, is een grote puzzel voor de arbeidsmarkt en economie. Deze structurele krapte vraagt om een gezamenlijke, met 'de polder' gedragen, aanpak. Werkgevers, werknemers, overheid en maatschappelijke organisaties maken samen de arbeidsmarkt toekomstbestendig. In goed polderoverleg maken we eerlijke keuzes over hoe we arbeid anders organiseren, arbeid eerlijker verdelen en welke prioriteiten we stellen in publieke dienstverlening. Arbeidsmigratie is daarbij geen eenvoudig antwoordvoor de oplossing van onze structurele tekorten." (0.678)
  4. "Ons land kent een lange traditie van overleg tussen werkgevers en werknemers. In de befaamde Nederlandse polder zijn werkgevers en werknemers belangrijke partners bij grote hervormingsbesluiten over de arbeidsmarkt en sociale zekerheid. In tijden van polarisatie en verwijdering blijven we samen zoeken naar overeenstemming en het gezamenlijk algemeen belang." (0.678)
  5. "De Participatiewet is het vangnet zodat iedereen volwaardig mee moet kunnen doen in de samenleving. Nu de wijzigingen van de Participatiewet op korte termijn in gang zijn gezet, is het tijd voor een hervorming van de Participatiewet op lange termijn. Vereenvoudiging van inkomensondersteuning en versteviging van inkomenszekerheid (ook bij de overgang tussen dagbesteding, bijstand en betaald werk) moet daarbij de kern zijn. Onderdeel daarvan ook is perspectief voor chronisch zieken en mensen met een medische urenbeperking in de bijstand,de afschaffing van de 4-wekenzoektermijn bij jongeren en meer ruimte voor initiatieven zoals het bouwdepot dat kwetsbare jongeren financiële stabiliteit biedt." (0.671)
  6. "De bezuiniging op de gehandicaptenzorg wordt teruggedraaid. We investeren in de kwaliteit en beschikbaarheid van personeel en voorzieningen in de gehandicaptenzorg en gaan naar een financiering die niet afhankelijk is van het aantal bezette bedden. Het VN-verdrag Handicap wordt volledig ingevoerd, ook bij de toegankelijkheid van bestaande en nieuwe woningen." (0.671)