De kamer, constaterende dat de bereikbaarheidsnorm voor geldautomaten is gebaseerd op een hemelsbrede afstand van 5 kilometer tot het centrum van 6-positiepostcodegebieden; overwegende dat deze methode voor landelijke gebieden onvoldoende waarborgen biedt en ertoe kan leiden dat de feitelijke bereikbaarheid in dorpen en op het platteland van pinautomaten onvoldoende is; verzoekt de regering om in de AMvB inzake bereikbaarheidsnormen aanvullend op, of in aangepaste vorm, met de 5 kilometernorm specifiek zorg te dragen voor de bereikbaarheid van pinautomaten in het landelijke gebied.

De kamer, overwegende dat Brink’s circa 90%-95% van de Nederlandse markt voor geldtransport en alle geldautomaten van Geldmaat bedient; overwegende dat een dergelijk quasimonopolie kwetsbaar is bij uitval en het onwenselijk is dat een cruciale dienstverlener in handen kan komen van een actor uit een niet-bevriende staat; overwegende dat eerdere (bijna-)faillissementen en overnames in deze sector hebben laten zien dat uitval kan leiden tot het wegvallen van toegang tot contant geld, geldophopingen en veiligheidsrisico’s bij consumenten en retailers, alsmede tekorten aan wisselgeld; overwegende dat andere cruciale sectoren, zoals de chip-, energie-, banken- en telecomsector, via de Wet veiligheidstoets investeringen, fusies en overnames (Wet vifo) en de Wet weerbaarheid kritieke entiteiten (Wwke) worden beschermd tegen ongewenste buitenlandse overnames; constaterende dat een dergelijke bescherming nog niet geldt voor de chartale infrastructuur en dienstverlening, terwijl Nederland hierin afhankelijk is van één commerciële dienstverlener; verzoekt de regering een publiek nood- en continuïteitsplan op te stellen voor (dreigende) uitval van Brink’s en bij de evaluatie van de Wet vifo te bezien hoe essentiële diensten binnen de chartale infrastructuur, waaronder die zoals uitgevoerd door Brink’s onder vergelijkbare beschermingsvoorwaarden kunnen worden gebracht.

De kamer, constaterende dat de Wet chartaal betalingsverkeer een grondslag biedt om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur (AMvB) nadere regels te stellen over de voorzieningen waaruit de chartale basisinfrastructuur bestaat en de daaraan te stellen eisen; overwegende dat de uitwerking daarvan van groot belang is voor bijvoorbeeld de toegankelijkheid en het gebruiksgemak van contant geld voor particulieren, ondernemers en andere gebruikers; overwegende dat naleving van de nadere regels essentieel is en dat deze zo veel als mogelijk bindend moeten zijn; verzoekt de regering de eisen uit het Convenant Contant Geld als ondergrens te hanteren bij de uitwerking van de AMvB en de bereikbaarheid en beschikbaarheid van de chartale infrastructuur zo optimaal mogelijk te maken; verzoekt de regering te bezien hoe de naleving van de nadere regels geborgd kan worden.

De kamer, constaterende dat de Wet chartaal betalingsverkeer een grondslag biedt om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur (AMvB) maximumtarieven voor het gebruik van de chartale basisinfrastructuur vast te stellen, zoals voor het storten van contant geld door ondernemers, en dat bezien zal worden of deze tarieven periodiek geïndexeerd zullen worden; overwegende dat periodieke verhogingen kunnen leiden tot structureel oplopende kosten voor ondernemers, wat zeer onwenselijk is; verzoekt de regering indexering van tarieven zo veel als mogelijk te beperken – lees: op nul te houden – en indien er toch gekozen wordt voor indexatie deze te beperken tot de inflatie.

De kamer, constaterende dat de overheid voor grote financiële keuzes staat, met stijgende uitgaven aan defensie en toenemende druk op de overheidsfinanciën; overwegende dat dit vraagt om politieke keuzes en een kritische heroverweging van bestaande uitgaven; overwegende dat periodieke rapportages bedoeld zijn om zulke keuzes inzichtelijk te maken, inclusief de wettelijk vereiste verkenning van opties om 20% minder uit te geven; constaterende dat deze 20%-opties in de praktijk te vaak onvoldoende worden uitgewerkt of politiek onbenut blijven; verzoekt de regering om periodieke rapportages consequent te benutten als instrument om politieke keuzes af te dwingen, bij elke evaluatie expliciet en volwaardig beleidsopties voor 20% uitgavenreductie voor te leggen aan de Kamer, en deze opties zichtbaar te betrekken bij de begrotingsvoorbereiding, zodat prioriteiten helder worden en middelen gericht kunnen worden ingezet.

De kamer, constaterende dat zowel de Tweede Kamer als de Eerste Kamer zich hebben gebogen over mogelijke oplossingen voor geconstateerde tekortkomingen in het controlebestel; constaterende dat beide Kamers in de door de commissie-Slootweg uitgewerkte samenvoegingsvariant potentie zien voor zowel een goede en toekomstbestendige borging van de externe controle als de doelmatigheid ervan; overwegende dat het voor beide Kamers, zowel uit oogpunt van het budgetrecht als meer onafhankelijke controle die voldoet aan internationale standaarden, belangrijk is dat de gekozen oplossing voldoende draagvlak heeft; overwegende dat de commissie Financiën van de Eerste Kamer heeft geconcludeerd dat een uitgewerkt transitieplan op basis van het adviesSlootweg, inclusief een duidelijke governance-inrichting van de AR, de Algemene Rekenkamer, na integratie van de financiële audit en een helderere positionering van de ADR als interne accountant van het Rijk, als bouwsteen kan dienen om tot besluitvorming te komen; verzoekt de regering een dergelijk transitieplan voor de genoemde samenvoegingsvariant in overleg met de Rekenkamer te ontwikkelen, met inachtneming van de door de Eerste Kamer aangedragen aandachtspunten, en dit plan in het voorjaar van 2026 met de Kamer te delen.

De kamer, constaterende dat er nog altijd sprake is van een ernstige humanitaire noodsituatie in Haïti, waar gewapende bendes een groot deel van Port-au-Prince controleren en meer dan de helft van de bevolking kampt met acute voedselonzekerheid; overwegende dat de internationale missie Gang Suppression Force (GSF) onder VN-mandaat fors wordt uitgebreid; verzoekt de regering om via het Internationaal Comité van het Rode Kruis, het Wereldvoedselprogramma, UNICEF en de Europese Commissie te blijven bijdragen aan het verlichten van de humanitaire situatie in Haïti en daarbij, waar mogelijk, actief aan te dringen op aanvullende humanitaire maatregelen en acties, en de Kamer hierover te informeren.

De kamer, overwegende dat Europese regeringen sancties oplegden aan Russische functionarissen die maatschappelijke organisaties vervolgden; verzoekt de regering zich in Europees verband in te zetten voor sancties tegen Israëlische Ministers en hoge functionarissen die het werk van hulpen mensenrechtenorganisaties in de bezette Palestijnse gebieden belemmeren.

De kamer, constaterende dat Nederlandse humanitaire organisaties in toenemende mate het doelwit zijn van delegitimerende en criminaliserende lastercampagnes; overwegende dat dergelijke campagnes de reputatie, het mandaat, de onafhankelijkheid en neutraliteit van professionele Nederlandse organisaties schaden, met ook gevolgen voor hulporganisaties wereldwijd; verzoekt de regering om zich stevig publiekelijk of, waar effectiever, via humanitaire diplomatie uit te spreken tegen het delegitimeren en criminaliseren van humanitaire organisaties door statelijke en andere actoren.

De kamer, constaterende dat het kabinet stelt dat lokale organisaties bij humanitaire responses vaak snel en efficiënt reageren, omdat zij deel uitmaken van getroffen gemeenschappen en noden en prioriteiten ter plekke goed kennen; constaterende dat de IOB in de periodieke rapportage BHO artikel 4 concludeert dat de ambities met betrekking tot lokalisering onvoldoende zijn waargemaakt; overwegende dat Nederlandse maatschappelijke organisaties nauw samenwerken met lokale partners op plekken waar andere humanitaire actoren niet altijd aanwezig zijn en het Nederlandse Rode Kruis de mogelijkheid heeft om met 190 andere nationale verenigingen te werken; verzoekt de regering om specifiek bij de extra bestedingen voor humanitaire crises, vanwege hun inbedding in de lokale context, ten doel te stellen deze maximaal te besteden via bovenstaande actoren, met ruimte om daar beargumenteerd van af te wijken.

De kamer, constaterende dat door het besluit van de Israëlische regering om de registratie van 37 internationale niet-gouvernementele organisaties in te trekken het werk van Nederlandse hulporganisaties, inclusief partners van de Dutch Relief Alliance, in de bezette Palestijnse gebieden dreigt te worden beëindigd; overwegende dat deze Nederlandse hulporganisaties een cruciaal deel van de noodhulp aan de bevolking in Gaza en de Westelijke Jordaanoever leveren; overwegende dat de Nederlandse regering een verantwoordelijkheid heeft om haar partners bij te staan en de naleving van het internationaal humanitair oorlogsrecht te bevorderen; verzoekt de regering om daadkrachtige diplomatieke actie richting Israël te ondernemen om humanitaire toegang voor Nederlandse hulporganisaties te herstellen, en periodiek aan de Kamer te rapporteren over de voortgang hiervan.

De kamer, constaterende dat er na recent journalistiek onderzoek sterke aanwijzingen zijn dat de Indonesische marine mensenrechtenschendingen begaat in West-Papoea; constaterende dat het kabinet ondanks deze nieuwe informatie niet voornemens is om wapenexport naar de Indonesische marine opnieuw te beoordelen; overwegende dat Europese exportregels oproepen om exportvergunningen bij nieuwe informatie opnieuw te wegen; verzoekt de regering om lopende en toekomstige exportvergunningen met als eindgebruiker de Indonesische regering opnieuw te toetsen aan de criteria van het EU Gemeenschappelijk Standpunt, en de Kamer te informeren over de uitkomst.

De kamer, constaterende dat Nederland in de afgelopen jaren voor 2 miljard aan militair materieel heeft aangekocht bij de Israëlische wapenindustrie; overwegende dat het onwenselijk is dat Nederland afhankelijk is van militaire industrieën die betrokken zijn bij oorlogsmisdaden; van mening dat Europa strategisch onafhankelijk moet worden van landen die zich schuldig maken aan militaire dreiging en agressie; verzoekt de regering om de Nederlandse afhankelijkheid van de Israëlische wapenindustrie te beëindigen; verzoekt de regering tevens om de afhankelijkheid van Israëlische spionage-, surveillance- en inlichtingentechnologieën af te bouwen.

De kamer, constaterende dat de EU haar defensie-industrie mede via export wil ondersteunen; overwegende dat EU-landen nog steeds wapens exporteren naar landen die het internationaal recht schenden, zoals Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten; verzoekt de regering zich in de EU in te zetten voor het uitsluiten van wapenexport naar landen waar een risico bestaat op inzet bij mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden.

De kamer, verzoekt de regering zich in te zetten voor maatregelen om wapenstromen richting strijdende partijen in Sudan te stoppen en daarbij ook expliciet te kijken naar het eigen wapenexportbeleid om te voorkomen dat wapens via Nederland in handen komen van strijdende partijen in Sudan, en hierover de Kamer te informeren.

De kamer, constaterende dat Nederland een toetredingsverzoek heeft gedaan voor het zogenaamde Verdrag van Aken met Duitsland, Frankrijk en Spanje; constaterende dat de verantwoordelijkheid van de exportcontrole in dit verdrag bij het land is gelegd waar de eindproducent van het wapensysteem is gevestigd en Nederland daarmee veel controle over wapenexport uit handen geeft; overwegende dat we moeten voorkomen dat Nederlandse wapens of wapenonderdelen gebruikt worden voor mensenrechtenschendingen; verzoekt de regering niet toe te treden tot het Verdrag van Aken totdat kan worden gegarandeerd dat dit niet zal leiden tot minder strenge exportcriteria dan Nederland nu toepast.

De kamer, constaterende dat dual-usegoederen kunnen bijdragen aan militaire operaties en repressie van burgers; verzoekt de regering nationale aanvullende exportrestricties in te stellen voor dual-usegoederen richting Israël vanwege het risico op inzet tegen burgers.

De kamer, constaterende dat het Internationaal Gerechtshof heeft vastgesteld dat er een reëel risico op genocide bestaat in Gaza; constaterende dat Nederland op grond van het Genocideverdrag verplicht is alles te doen om genocide te voorkomen; verzoekt de regering om een volledig en permanent wapenembargo tegen Israël in te stellen, inclusief import, export, doorvoer en militaire bijstand.

De kamer, constaterende dat in Sudan sprake is van grootschalige mensenrechtenschendingen en een geldend wapenembargo voor Darfur; constaterende dat tijdens het debat door de Minister is erkend dat het huidige systeem van exportvergunningen en eindgebruikersverklaringen niet 100% waterdicht is en doorlevering van wapens niet volledig kan worden uitgesloten; verzoekt de regering binnen de bestaande mogelijkheden zich ervoor in te spannen om het risico op doorlevering van vanuit Nederland geëxporteerde militaire goederen en dual-usegoederen naar Sudan verder te beperken.

De kamer, overwegende dat het Nationaal Programma Leefbaarheid en Veiligheid van groot belang is voor de lotsverbetering van mensen in wijken waar de leefbaarheid en veiligheid onder druk staat; overwegende dat er brede consensus is dat de problemen in de gebieden vragen om langjarige inzet en stabiele investeringen om zo de negatieve spiraal te doorbreken en het toekomstperspectief van de bewoners in de twintig NPLV-gebieden blijvend te verbeteren, maar dat structurele financiering ontbreekt; verzoekt de regering bij de begroting van 2027 inzicht te geven in hoe de meerjarige financiering van het Nationaal Programma Leefbaarheid en Veiligheid vormgegeven kan worden.